Bernhard

Más información sobre el libro

Met de jaren vervaagt het imago van prins Bernhard (1911 – 2004). Gerard Aalders schetst een man die vooral zijn eigen belangen nastreefde, ongeacht de gevolgen voor Nederland en de monarchie. In 1936 werd Bernhard von Lippe-Biesterfeld, de Duitse verloofde van prinses Juliana, als een godenzoon verwelkomd. De mythevorming rond deze sportieve en cultuur geïnteresseerde jongeman begon onmiddellijk. Echter, zijn bespiegelingen waren oppervlakkig, zijn sportieve prestaties slecht, en zijn culturele interesse beperkte zich tot feesten. De toekomstige prins, afkomstig uit een verarmd adellijk milieu, genoot van de lof die hem ten deel viel, alsof hij er recht op had. De Tweede Wereldoorlog bracht hem nieuwe faam en maakte hem onaantastbaar. Na de oorlog betrad hij het toneel van de internationale politiek en global business, waar wereldleiders zich haastten om hem te ontvangen. Zijn voorzitterschap van de Bilderbergconferenties versterkte zijn status, die eigenlijk te groot was voor Nederland. Ook zijn rol bij het Wereld Natuur Fonds droeg bij aan zijn imago als natuurbeschermer, terwijl hij in werkelijkheid dol was op het jagen op beschermde diersoorten. Bernhard had een hoge dunk van zichzelf en wist ons te laten geloven in zijn verzetsavonturen en nobele daden, waarvan het merendeel gefantaseerd of gelogen was. Niets was wat het leek; alles was anders.