Robert F Barkowski Orden de los libros

To kolejna publikacja Roberta F. Barkowskiego z cyklu powieściowego Przodkowie, poświęconego pierwszym władcom z dynastii piastowskiej. Siemowit z rodu Piasta, zostawszy księciem Polan, boryka się z trudnościami: nieufnością grodów i osad wobec nowego władcy, wrogo nastawionymi przywódcami sąsiednich plemion, brakiem poparcia kapłanów z Gniezna, małżeńskimi tarapatami. Zdany na wiernych przyjaciół z drużyny przybocznej nie ustępuje. Przeznaczenie i wola bogów prowadzą go ścieżką wypełnioną licznymi bitwami, intrygami i przygodami: do kraju Lędzian, Krakowa, grodu Truso na pruskiej ziemi i Łużyc na Połabiu. Czy zdoła znaleźć legendarny skarb Popiela? Co przyniosą wojenne zmagania ze Świętopełkiem morawskim i Olegiem kijowskim? Czy odnajdzie wuja Lubomira i ciotkę Nawojkę?

Publikacja opisuje dzieje krucjaty połabskiej z 1147 roku szerokie tło epoki, genezę i motywy wyprawy na Słowian, aspekty religijne i polityczne, uczestników, przebieg i skutki. Słynny zakonnik cysterski Bernard z Clairvaux agitował do wyprawy na Słowian. Ogłosił w swym liście numer 457 Die... číst celé

Największa bitwa X wieku średniowiecznej Europy miała miejsce 15 lipca 982 na południu Włoch, w pobliżu Crotone, gdzie starły się dwie potęgi: imperium Ottonów i Kalifat Egipski dynastii Fatymidów. Pod wodzą 27-letniego cesarza Ottona II, 18 000 rycerzy europejskich zaatakowało 25 000 muzułmanów dowodzonych przez Emira Sycylii, Abu al-Quasima. Bitwa zakończyła się masakrą, z niewielką liczbą ocalałych z armii cesarza, w tym samym Ottonie. Na polu bitwy zginęło dwóch książąt oraz wielu grafów i biskupów. Saraceni zwyciężyli dzięki wprowadzeniu ukrytej jazdy, gdy wydawało się, że cesarz ma przewagę. To zwycięstwo okazało się jednak Pyrrusowe, ponieważ emir oraz większość jego armii zginęła, a Sycylia stała się łatwym celem dla Normanów. Otton uratował się dzięki pomocy swojego drużynnika, słowiańskiego rycerza Henryka Żelenty. Bitwa miała poważne konsekwencje dla cesarstwa: król duński najechał Saksonię, a w 983 roku doszło do wielkiego powstania plemion słowiańskich, które zniszczyło Hamburg. Książka bada, dlaczego do tak drastycznego ataku doszło oraz jakie były prawdziwe intencje Ottona II w kontekście kampanii militarnej na terenach nominalnie należących do Bizancjum, analizując kroniki i źródła łacińskie, bizantyjskie i arabskie.

Publikacja opowiada o losach wielkiej armii wikingów, od chwili jej wylądowania w 885 r. na frankijskiej ziemni, po jedenastomiesięczne oblężenie Paryża, aż do niechlubnej ucieczki. Wielka armia licząca około 30 tys. wojowników, złożona prawie wyłącznie z duńskich wikingów, dotarła pod Paryż. W mieście znajdowało się zaledwie 200 znaczących rycerzy wraz z pocztami, nad którymi pieczę trzymali Odo, hrabia Paryża od 882 roku, oraz biskup paryski Gozlin. Nie mogli oni liczyć na szybką odsiecz, gdyż cesarz Karol Gruby znajdował się akurat z wszystkimi siłami zbrojnymi na wyprawie wojennej w Italii. Dowódca wikingów Zygfryd rozpoczął pertraktacje z obrońcami, żądając wysokiego trybutu. Odon odrzucił jednakże jego żądania, co zapoczątkowało walki o Paryż. W pracy przedstawione są postacie historyczne po obu stronach konfliktu, motywacje ich postępowania, udział w walkach i skutki podejmowanych przez nich decyzji. Wszystko to na tle licznych opisów bitew, starć, kampanii i oblężeń. Na koniec podsumowano skutki najazdu wikingów zarówno dla nich samych, jak dla Paryża i Franków, oraz następstwa: dla hrabiego Odona, wschodzącej gwiazdy dynastii Kapetyngów, oraz dla Jarla Rollo i rodzącego się księstwa Normandii.

Publikacja poświęcona jest opisowi przyczyn, przebiegu i skutków bitwy pod Poitiers w 732 roku. Zakończonej druzgocącym zwycięstwem jednoczonych sit królestwa Merowingów (450-751) i ich sprzymierzeńców pod dowództwem majordoma Karola Mtota (688/691-741) nad armią muzułmańską z Abd ar-Rahmanem2 (?-732) na czele, namiestnikiem Półwyspu Iberyjskiego. Bitwa zakończyła się całkowita klęska muzułmanów. Po obu stronach walczyły liczne jak na te czasy i region znanego świata masy wojska. Przyjmuje się ze Saraceni wprowadzili do bitwy ok 50 tys. wojowników, w tym oddziały lekkie berberyjskiej i arabskiej konnicy, parę setek ciężkozbrojnej kawalerii oraz w przeważającej liczbie ciężkozbrojną piechotę, zebraną z różnych odległych krain rozległego kalifatu. Karol Miot dysponował mniejszymi sitami, okoto 25 tys., głownie piechota i częściowo lekka kawaleria oraz zaczątkami jazdy pancernej. Do historii bitwa ta przeszła jako jedno z najważniejszych star zbrojnych w dziejach świata, nie tylko Europy.

Pełne magii i tajemnic opowieści o średniowiecznym Połabiu Waleczny Gostosz, odważna Słomka, młody i niedoświadczony Nieśmiech czy mściwy Ludolf - to tylko kilku bohaterów zbioru opowiadań, których akcja toczy się na ziemiach Połabia między IX a XII wiekiem. Pamiętne wydarzenia historyczne przeplatają się tutaj z codziennością zwykłych ludzi, a losy postaci znanych z kart kronik, jak Henryk Lew, Niklot czy Otton I, splatają się ze ścieżkami fikcyjnych bohaterów. Czary i wróżby, zapomniane tradycje, dramaty i radości, miłości i zdrady, sprawy wielkie i przyziemne… Pozwól uwieść się magii Połabia sprzed wielu wieków, zanim jeszcze przestało być słowiańskie.

Niniejsza publikacja omawia przyczyny, przebieg oraz skutki bitwy stoczonej 10 sierpnia 955 roku na Lechowym Polu. Starcie miało miejsce pomiędzy rycerstwem zjednoczonych księstw niemieckich, wspomaganych przez czeskie legiony, a węgierskimi wojownikami. Niemiecka armia, dowodzona przez króla Ottona I, stawiła czoła konnym łucznikom i piechocie pod wodzą Bulcsa. W skład sił niemieckich wchodziły germańskie plemiona, takie jak Sasi, Bawarczycy, Frankowie i Szwaby, oraz słowiańskie legiony z Czech. Po stronie węgierskiej znajdowała się elitarna konnica wspierana przez piechotę z Kotliny Panońskiej. Bitwa ta zakończyła 60-letni okres węgierskich najazdów na Europę Zachodnią, które według historyków miały miejsce aż 32 razy w latach 900-955. Zwycięstwo Ottona I nad węgierskimi wojskami, w tym nad ich przywódcami, przyniosło mu ogromny triumf. Po bitwie rycerze ogłosili Ottona cesarzem, co doprowadziło do jego koronacji w 962 roku w Rzymie. Publikacja porusza również temat Masady, starożytnej żydowskiej twierdzy, która w 66 roku n.e. została zajęta przez zelotów i stała się jednym z ostatnich punktów oporu przeciwko Rzymianom. Oblężenie Masady przez Flawiusza Silwę oraz obronę prowadzoną przez Eleazara ben Jaira są również istotnymi elementami omawianymi w tej publikacji.

Porywająca powieść historyczna z czasów piastowskich. Trwająca od wielu lat wojna między Bolesławem Chrobrym a cesarzem Henrykiem II kończy się zwycięstwem Polski. Podpisany w Budziszynie traktat ma być gwarancją upragnionego pokoju, ale dla drużyny wiernych przyjaciół wcale nie oznacza to końca przygód. Gromosław, Czambor, Bernard i Randulf ponownie otrzymują rozkazy od Bolesława Chrobrego. Kraj Obodrytów ugina się pod ciężarem wojny domowej i reakcji pogańskiej, a tracący poparcie książę Mścisław potrzebuje pomocy. Nieustraszona kompania natychmiast wyrusza z odsieczą. Czy i tym razem przyjaciele wypełnią należycie swoją misję? Jakie straty będą musieli ponieść? Jaka przyszłość czeka ich samych? Pełna przygód i barwnych opisów powieść pozwala nam przenieść się w odległe czasy panowania Chrobrego i podążać razem z bohaterami przez krainy Połabia, poznając niełatwą historię tego regionu.

Kolejna publikacja Roberta F. Barkowskiego w serii „Historyczne Bitwy” dotyczy konfliktu wewnętrznego w imperium Franków pomiędzy potomkami Karola Wielkiego. Podłożem walk o władzę było ścieranie się koncepcji jedności cesarstwa oraz frankijskiego prawa dziedziczenia. Z jednej strony cesarz miał sprawować władzę zwierzchnią nad prowincjami imperium. Z drugiej zaś na mocy zasad sukcesji należało podzielić państwo pomiędzy prawowitych spadkobierców z rodu Karolingów i obdarzyć ich godnościami królewskimi, co sprzyjało emancypacji. Najpierw cesarz Ludwik I Pobożny zmagał się ze zbuntowanymi synami: Ludwikiem II Niemieckim, Lotarem I i Pepinem I Akwitańskim (a potem jego synem Pepinem II). Następnie, po śmierci Ludwika Pobożnego w 840 roku, rozpętała się wojna domowa pomiędzy braćmi: Ludwikiem II, Lotarem I i Karolem II Łysym. Punktem przełomowym tych zmagań była bitwa stoczona 25 czerwca 841 roku pod Fontenoy- en-Puisaye w Burgundii. Armie Ludwika II i Karola Łysego pobiły w niej połączone siły Lotara I i Pepina II. Była to jedna z najważniejszych batalii europejskiego średniowiecza.