Anne Plantagenet Libros

Sept nouvelles où il est question d’amour et de séduction, de désir et de tendresse.Sept hommes et sept femmes se rencontrent, s’attirent, se cherchent ou se fuient. Leurs prénoms sont ceux des couples légendaires magnifiés par la littérature, mais Roméo et Juliette, Paul et Virginie sont bien de ce monde, avec leurs doutes et leurs stratagèmes pour se donner l’illusion du bonheur.Dante va-t-il tomber amoureux d’une Béatrice qui n’est pas son genre ? Juliette va-t-elle ouvrir la lettre destinée à Roméo ? Ce qui est sûr, c’est que Marcel aime toujours Albertine, qu’il l’aimera toujours, pour les siècles des siècles. Albertine qui vient de mourir à l’âge de quatre-vingt-treize ans. Anne Plantagenet passe avec brio et sensibilité de la comédie amoureuse au récit bouleversant d’une agonie. Elle relève les infimes détails, les gestes et les mots qui pourraient faire basculer une vie. Chaque nouvelle a son climat singulier, cependant des images, des situations se répondent, donnant à ce recueil une cohérence et une belle harmonie.

«Τη διακατέχει το δαιµόνιο της ζωής» έλεγε για εκείνη ο Αλµπέρ Καµύ, µε τον οποίο έζησε έναν έρωτα δεκαέξι ολόκληρα χρόνια. Εκείνη είναι η Μαρία Καζαρές, τρώει σαν λύκος, γελάει εκκωφαντικά, διαθέτει φλογερό αισθησιασµό, κοιµάται βαριά, έχει γεννηθεί και µεγαλώσει στη Γαλικία και το 1936 έρχεται ως πρόσφυγας στο Παρίσι, µαζί µε τη µητέρα της, σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών. Πολύ γρήγορα βάζει στόχο να µάθει την ανελέητη γαλλική γλώσσα και να γίνει ηθοποιός. Τίποτα δεν τη σταµατά, ούτε η αποτυχία της στις εισαγωγικές εξετάσεις της δραµατικής σχολής ούτε οι κώδικες της παρισινής κοινωνίας. Πολύ σύντοµα το ταλέντο της θα λάµψει στον κινηµατογράφο, στα Παιδιά του Παραδείσου του Μαρσέλ Καρνέ, στις Κυρίες του δάσους της Βουλόνης του Ροµπέρ Μπρεσσόν και στον Ορφέα του Ζαν Κοκτό. Αλλά πολύ περισσότερο στο θέατρο, µε τον Ζαν Βιλάρ ως σκηνοθέτη, στο Φεστιβάλ της Αβινιόν. Η Ανν Πλανταζενέ µάς αφηγείται την περιπέτεια µιας σπουδαίας γυναίκας και µιας µεγάλης καλλιτέχνιδας, τις µάχες της, τη δόξα, την τραγωδία… «Υπέροχο πορτρέτο µιας ελεύθερης γυναίκας, εµπνευσµένης και ασυµβίβαστης».

"J’ai toujours su qu’un jour il faudrait que j’aille en Algérie.Je suis fille, petite-fille, arrière-petite-fille de piedsnoirs. Enfant, j’en étais fière, ensuite j’en ai eu honte. Longtemps je me suis trouvée là, entre ces deux rives. Et la relation complexe, douloureuse, que j’entretenais avec mes racines a dirigé ma vie malgré moi, dicté mes choix.Quand ma grand-mère est morte, j’ai pensé que ce jour était arrivé.Le 15 septembre 2005, j’ai embarqué avec mon père sur un vol à destination d’Oran. J’ignorais ce que nous allions trouver là-bas, si la maison où il était né existait encore, comment nous serions accueillis. J’ignorais surtout si ce voyage, dont j’attendais beaucoup et que j’ai forcé mon père à accomplir avec moi, serait une victoire, ou une erreur. Il y avait un risque. Je l’ai pris."

Estela deja a su madre en el sur para trabajar en la casa de una familia en Santiago de Chile y allí se queda los siguientes siete años, limpiando y criando a una niña acosada por la ansiedad, cuya muerte conocemos al comienzo de la novela. Como en una tragedia griega, la tensión crece con cada página, con cada personaje o elemento: la perra callejera, el veneno, la pistola, la confesión inconfesable del “señor”, la aparición de Carlos, hasta un desenlace tan poderoso como inevitable. Una novela excepcional donde todo el espesor reflexivo es contrapesado por una trama vertiginosa y una concatenación de hechos que refrenda lo que la propia Estela sabe advertir: que «hay muchas maneras de hablar. La voz es sólo la más sencilla».

Ana Iris creció escuchando a sus abuelos el relato de dos mundos que se desvanecen. Los feriantes se quejaban de que cada vez había más trampas y menos perras, ya que la vida se convertía en una feria de vanidades, haciendo que la auténtica feria perdiera sentido. Por otro lado, sus abuelos campesinos le transmitieron el arraigo mágico de la tierra. Uno de ellos la llevó a un almendro que había plantado, considerándolo su sombra. La historia es una oda salvaje a una España que ya no existe, representada en una foto que su abuelo guardaba, donde un gitano y un Guardia Civil compartían el espacio. Se presenta un relato directo de un tiempo no tan lejano, donde los niños disfrutaban de petardos sin preocuparse por los perros asustados. También se destaca que la infancia rural implica conocer el puticlub y reírse con el tonto del pueblo. Es un repaso a las grietas de la modernidad y una invitación a redescubrir lo sagrado: la tradición, la estirpe, el habla y el territorio. Se recuerda que lo que nos sostiene es la memoria. Ana Iris debe aprender sobre su tierra, su pueblo y su herencia familiar, sintiéndose así parte de una raza mítica.