MONIKA ROGOWSKA-STANGRET Libros

Ciało jako inny, obcy, wykluczony, ciało jako przestrzeń napięcia między toż- samością a innością, ciało poza innością i tożsamością. Ciało-tekst – otwarte. Ciało o zmiennej intensywności, bez ustanku pulsujące między tym, co obce a tym, co toż-same. Ciało ustanawiające granice, by w kolejnym kroku je znieść, mówiące: „ja”, by zaraz temu zaprzeczyć, tworzące wnętrze i rozpływające się w zewnętrzności pofałdowanej powierzchni. Ciało radykalnie zróżnicowane, to zwierzęce, to ludzkie, to przestrzenne, to wirtualne, to duchowe, to materialne, to kobiece, to męskie, to dojrzałe, to dziecięce, migocące różnicami, stające-się-innym, a w efekcie niedostrzegalne, zlewające się ze światem w działaniu. Ciało tętniące życiem, ciało różnicujące świat i jednocześnie go zmieniające. Ciało będące podstawą myślenia o tożsamości, inności, podmiotowości, wspólnocie, etyce czy polityce i otwierające te kategorie na to, co nadchodzi.

Jak myśleć o życiu i śmierci w postapokaliptycznym świecie? Jak łączyć globalne wyzwania z intymnymi szczegółami życia? Autorka bada, jak tworzyć odpowiedzialne relacje ze światem, myśląc o człowieku nie tylko jako jednostce, ale jako „byciu ze świata”. Zadaje pytania o antropo-decentralizację i relacyjność, współ-myśląc z tekstami współczesnych myślicielek posthumanizmu, takich jak Karen Barad, Rosi Braidotti i inni. Eseje w zbiorze eksplorują różne narracje naukowe, filozoficzne i artystyczne, które opisują świat i proponują nowe sposoby myślenia o „naszym jutrze”, czasem podważając liniowy obraz czasu. Publikacja jest próbą wypracowania teorii i wizji, które rozpoznają specyfikę „naszego dzisiaj” i zmierzają ku praktykom zmiany codziennego etosu. Finansowana w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego „Narodowy Program Rozwoju Humanistyki” w latach 2016–2019.