Gerard Rasch Orden de los libros (cronológico)

Wislawa Szymborska is een van de meest gelezen én meest gelauwerde dichters van deze tijd. Einde en begin. Verzamelde gedichten omvat de vertaling van vrijwel alle gedichten die ze sinds 1957 heeft gepubliceerd. Szymborska slaagt er telkens in zich over het meest alledaagse te verwonderen en daarin een nieuw perspectief te openen: nuchter, helder, direct en vaak met humor. In een interview met NRC Handelsblad zei ze hierover: ‘De verbazing, de verwondering mag je niet verliezen. Bij alle desillusie moeten die overeind blijven. De verwondering is de belangrijkste missie van de dichter… het is het hoofdthema van de poëzie.’ Einde en begin is aangevuld met de bundel Het moment . De gedichten zijn vertaald door Gerard Rasch, die voor zijn vertalingen uit het Pools de Martinus Nijhoffprijs voor Vertalingen 1997 ontving.

Ebano es una obra maestra del reportaje mundial sobre África, un continente de increíbles contrastes, riqueza y pobreza, inteligencia e ignorancia, paz y conflictos. Según el autor, "no se trata de África, sino de algunas personas de allí, de los encuentros con ellas y del tiempo compartido". Kapuściński viaja con camioneros por Etiopía, Eritrea, Uganda y Sudán. Conoce la vida de los africanos comunes, agricultores, soldados y aquellos "que no tienen trabajo, pero sí hambre", y se enfrenta a situaciones que dejan perplejo a cualquier europeo. De sus observaciones surgen opiniones sobre las características, la naturaleza, la cultura y la religión de los africanos. La visión de Kapuściński sobre África es profundamente humanista y, al mismo tiempo, más veraz que la que se conoce a través de los medios de comunicación contemporáneos. El autor nos lleva a un continente del que aún sabemos muy poco y del que, en su mayoría, llegan noticias desalentadoras.

Nauw aansluitend bij de historische gebeurtenissen wordt in deze roman verhaald van de wederwaardigheden van de leider van een archeologische expeditie, die zonder echte aanleiding wordt gearresteerd en in de gruwelkamers van de geheime dienst belandt. Het lijkt een ongelijke strijd tussen de spirituele humanist en zijn ondervragers (die zich op hun manier ook aan de codes van het Sovjetrecht houden), maar op wonderbaarlijke wijze weet hij zijn vrijheid te herkrijgen.

In these one-hundred poems Wisława Szymborska portrays a world of astonishing diversity and richness, in which nature is wise and prodigal and fate unpredictable, if not mischevious. With acute irony tempered by a generous curiousity, she documents life's improbability as well as its transient beauty.

Een joodse prostituée in het Warschause getto wordt in de Tweede Wereldoorlog verliefd op een antisemiet.

Вторая книга трилогии "Дети Арбата" под названием "Страх" является самой драматичной частью. Действие происходит в 1935-1937 годах, когда после убийства Кирова власть начинает массовую "очистку" страны от подозрительных элементов. В январе 1935 года вводится "Постановление о терроре", позволяющее проводить следствия всего за десять дней и выносить смертные приговоры без участия сторон. Ужас охватывает страну, включая деревню Мозгова, где находится Панкратов. Несмотря на это, жизнь в Москве продолжается: Варя заботится о матери Панкратова, строятся новые метро, чиновники отчитываются о победах, а летчики совершают перелеты через Северный полюс. 1937 год становится апогеем страха, когда люди замыкаются в себе, и человеческие судьбы рушатся. Страх превращает людей в палачей, создавая бесконечную цепь страха, идущую от Сталина к простым гражданам. Саша Панкратов на короткое время оказывается в столице, но, следуя совету матери и разминувшись с Варей, уезжает в Калинин, постоянно ощущая за спиной дыхание чудовищной машины уничтожения.

Het vervolg op Kinderen van de Arbat . In januari 1987 sprak Michael Gorbatsjov de verlossende woorden: ‘Er mogen geen vergeten namen en witte plekken in de Sovjet-geschiedenis zijn.’ In de wereldwijde bestseller Kinderen van de Arbat , zijn magistrale roman die dankzij de perestroika na twintig jaar kon verschijnen en door miljoenen in de Sovjetunie werd verslonden, beschreef Anatoli Rybakov de Sovjet-samenleving van de jaren 1933-1934 in al haar geledingen: het communistische studentenmilieu, het leven in Siberische ballingschap, de bureaucratie en de partijtop. 1935 en volgende jaren is het volgende paneel in zijn schildering van Rusland onder Stalin. Het zijn de jaren waarin op grote schaal processen worden gevoerd tegen iedereen in wie hij een tegenstander vermoedde. Van binnenuit beschrijft Rybakov de verhoren, de fabricage van ’bewijsmateriaal’ en de processen zelf, meestal eindigend met een doodvonnis. Wederom kruipt de schrijver in de huid van Stalin, wiens paranoïde machtsdenken hij met beklemmende precisie reconstrueert. Daarnaast schetst hij de harde strijd om het dagelijks bestaan in Moskou en Siberië.

Beschrijving van een theorie die de waarneembare natuurkundige verschijnselen wil verklaren en in onderlinge samenhang brengen.

Chilling portrait of Stalin & his terror and its impact on a generation of young friends living in Moscow's Arbat.

Deze verhalen gaan over 'gewone vrouwen'. Over het schreeuwende contrast tussen wat zij willen: een gewoon leven, verder niets - en hun werkelijkheid: onmondigheid, onderdrukking, geweld en armoede. Bek houden en mooi zijn, dát is hun opdracht en wie zich daaraan probeert te onttrekken wordt snel tot de orde geroepen. Vita Andersen beperkt zich strikt tot de ervarings- en gevoelswereld van haar personen - in de helft van de verhalen volwassen vrouwen, in de andere helft meisjes. Ze laat ze zelf spreken en gebruikt ze niet voor het scheppen van een breder perspectief of het suggereren van hoe het wèl zou moeten.