Gerrit Hendrik Lambertus Bussink Orden de los libros (cronológico)

Tipp des Lektorats: Wer fürchtet sie nicht, die dunklen Geheimnisse, die sich hinter den verschlossenen Türen einer friedlichen Kleinstadtidylle verbergen? Immer wieder schockieren uns die unfassbaren Verbrechen, die unter der Oberfläche lauern. Stefan Kiesbye gelingt mit „Nebenan ein Mädchen“ das Kunststück, ein solch düsteres Szenario in große Literatur umzusetzen. Vergleichbar allenfalls mit Andrea Maria Schenkels „Tannöd“ erzeugt er in wenigen Worten und ohne billige Schockeffekte eine beklemmende Atmosphäre, die den Leser bis zum erschütternden Ende nicht mehr loslässt. Die Krimi-Experten sind sich einig: ein Meisterwerk! Markus Naegele, Lektorat

‘Ons helpt geen enkele behandeling meer, zei Hoppe, wij kunnen onszelf alleen nog maar opnieuw laten maken, helemaal opnieuw. Wat wij missen is een nieuw begin.’ Als Harry Hoppe op oudejaarsavond zijn schip mist, gaat hij niet naar huis, maar de kroeg in. Thuis wacht hem alleen zijn in haar huwelijk teleurgestelde vrouw Anna, in de kroeg is Paula, die hem voorziet van een kom soep en een glas jenever. Daar bereikt hem later die nacht slecht nieuws, dat op deze nieuwjaarsmorgen vol nieuwe mogelijkheden een onverwacht goede kant blijkt te hebben.

Nunca habíamos estado tan cerca y al mismo tiempo tan lejos 1) ¿Ya conoces a Emmi Rothner y a Leo Leike? Entonces es que has leído Contra el viento del norte, la inusual historia de amor en que dos personas que jamás se han visto se enamoran perdidamente por e-mail. 2) ¿Opinas que los enamorados se merecían verse personalmente, aunque fuera sólo una vez? Comienza a leer Cada siete olas. 3) ¿Te dispones a abrir este libro sin conocer Contra el viento del norte? Aquí tienes el equipaje necesario: Leo Leike vuelve de Boston tras poco menos de un año. En casa lo esperan noticias de Emmi Rothner. Ambos se dan cuenta de que sus sentimientos no han cambiado y piensan que quizá deberían verse una vez en persona. Pero Leo ha empezado una relación y Emmi sigue casada... Daniel Glattauer vuelve a cautivar a los lectores y a la crítica internacional con su peculiar mirada sobre las relaciones amorosas en nuestro tiempo. Emmi y Leo nos enseñan que, después de que seis olas rompan en la orilla llega la séptima, y ésa trae siempre muchas sorpresas.

Anne meet haar eigenwaarde in kilo's en het aantal vriendjes dat ze heeft gehad, en lijdt achtereenvolgens aan boulimie en anorexia. Dan valt ze voor de knappe en succesvolle Peter Hemstedt, maar ze is niet in staat het levensspel te spelen. Ze kent de codes en rituelen niet die horen bij het vinden van een partner. 'Ik ben op een punt aangekomen', zegt ze, 'waarop ik niets en niemand meer geloof behalve een reep chocola.'

One evening, when Marianne and her husband, Bruno, are dining out together to celebrate his return from a business trip, Marianne listens to him speak and realizes suddenly yet finally that Bruno will leave her. Whether at that moment, or in years to come, she will be deserted. And instinctively Marianne knows she must fend for herself and her young son now, before that time comes. She sends Bruno away and settles down to a life alone, at first experiencing moments of panic, restlessly wandering in rooms grown stifling. The stillness of the house wears her down, and she starts taking long walks, or visiting with her close friend, Franziska. Gradually, what began as a selfish escape from the prospects of the future becomes in fact liberation. The environment she'd always hated - a no man's land of identical houses, with all curtains drawn - recedes; her relationships with those dear to her become less threatening, less necessary; and Marianne finds a new pattern for her life and the strength to go on alone.

Fänä und seine Freunde, aufgewachsen in den engen Wohnungen eines roten Viertels und kaum älter als das 'Dritte Reich', wissen nicht, was das wirklich ist: Frieden. Ihre Väter, Arbeiter in einer kleinen Stadt des Ruhrgebiets, sind im Krieg oder im KZ gefallen oder erschossen. Die Dreizehn- und Vierzehnjährigen hecken Streiche aus, trinken einen Schnaps zuviel, leisten Kurierdienste, verteilen Flugblätter, helfen beim Bombenbasteln. Ihre Abenteuer und Erfahrungen verbinden sich zu einem plastischen Stück Zeitgeschichte und einem Roman von großer Eindringlichkeit. Zündschnüre hat einen so festen Bezugrahmen, daß man kaum glauben kann, daß es sich um einen frei erfundenen Roman handelt. Das Geschilderte besteht großteils aus Versatzstücken aus der Realität der damaligen Zeit. Der Roman füllt eine schmerzliche Lücke in den landläufig kaum vermittelten Geschichte der unteren Klassen in Deutschland.