The winner of the Portuguese Writers' Association Grand Prize for Fiction presents a febrile, funny, sometimes shocking story, about the greedy son-in-law of an ailing Portuguese tycoon and his efforts to steal the family fortune.
En este apasionante relato, Paulo Coelho narra el viaje por la senda de los peregrinos que conduce hasta Santiago de Compostela. Un camino que se convierte en el lugar literario que inspira una novela de aventuras, y es al mismo tiempo una fascinante parábola sobre la necesidad de encontrar un camino propio en la vida.
Op het sterfbed van haar moeder krijgt Laurentina Manso, een Mozambikaanse die in Lissabon woont, te horen dat ze geadopteerd is. Ze is de dochter van een in het kraambed overleden meisje en de Angolese zanger-muzikant Faustino Manso. Maar Laurentina is niet zijn enige kind: bij zijn dood liet Manso acht weduwen en achttien kinderen achter, verspreid over verschillende steden en landen in Afrika. Laurentina reist naar Afrika om een documentaire te maken over de vader die ze nooit heeft gekend, en gaat tegelijkertijd op zoek naar de vrouwen in haar vaders leven. Daar komt ze tot een ingrijpende ontdekking, die haar leven overhoop gooit.
In het eerste hoofdstuk van De dag waarop ik mijn vader doodde vertelt de hoofdpersoon hoe hij zijn vader doodt en zichzelf bij de politie aangeeft. Het debuut van de Braziliaan Mario Sabino is dan ook geen traditionele 'whodunnit', maar eerder een 'whydunnit'. In de volgende hoofdstukken blijkt stukje bij beetje wat de hoofdpersoon heeft bewogen om zijn misdaad te plegen. Uit gesprekken die de zoon voert worden we deelgenoot van zijn aangrijpende levensverhaal. Het relaas van de moordenaar houdt de lezer op het puntje van zijn stoel door subtiele veranderingen van vertelperspectief. De spanning wordt verhoogd doordat de hoofdpersoon zich regelmatig rechtstreeks tot de lezer wendt. ‘Geloof je alles wat ik je vertel?’, lijkt hij te vragen. Het boek krijgt een extra laag doordat het levensverhaal van de moordenaar wordt onderbroken door een door hem geschreven en nog ongepubliceerde roman. Daarin wordt het verhaal gekanteld. Het aangrijpende verhaal van de vadermoordenaar culmineert in een gruwelijke, onverwachte ontknoping. De dag waarop ik mijn vader doodde is een meeslepend en soms verontrustend boek. Sabino verdiept zich op meesterlijke wijze in de beweegredenen van een moordenaar. In deze intelligente zoektocht naar de zwarte kanten van de menselijke geest komen thema’s als religie, filosofie en seks aan bod.
Enkele leden van een Portugese plantersfamilie verhalen over hun ervaringen in Angola en Portugal.
'In this new work by the foremost Portuguese novelist, the reunion of five men on the tenth anniversary of their battalion's return from Mozambique, Portugal's Vietnam, ends in a fatal stabbing - which ultimately serves as an act of liberation for the corrupt city of Lisbon.' Newsday
Uitersten trekken elkaar aan, zegt het spreekwoord, maar het verzwijgt dat ze meestal recht tegenover elkaar staan en elkaar vaak vernietigen. Amadeu, bijgenaamd de Kat, trekt vanuit zijn afgelegen Portugese dorp naar Amsterdam, waar hij in de haven gaat werken en een kortstondige verhouding heeft met een rijkeluisdochter uit de Grachtengordel. Hij kan dan nog niet bevroeden dat die hem in meer dan een opzicht fataal zal worden, en later een grote invloed zal uitoefenen op het leven en de verlangens van velen die, zoals een jeugdvriend aan wie hij het verhaal ervan vertelt, slechts in hun fantasie kunnen ontsnappen aan de wanhoop en eenzaamheid van het bekrompen wereldje waarin hun bestaan zich afspeelt. Nu eens liefdevol en ongeremd in lust en erotiek, dan weer kil en onverschillig, kwetst de Hollandse minnares sommigen en geeft ze anderen de illusie dat liefde bestaat. En die laatsten vernietigt zij definitief, want eerst geeft zij voedsel aan hun dromen en dan, wanneer ze hen verlaat, ontneemt ze hun voorgoed de hoop.
Una ceguera blanca se expande de manera fulminante. Internados en cuarentena o perdidos por la ciudad, los ciegos deben enfrentarse a lo más primitivo de la especie humana: la voluntad de sobrevivir a cualquier precio. José Saramago teje una aterradora parabola acerca del ser humano, que encierra lo más sublime y miserable de nosotros mismos.
Ernestina é mais do que um romance autobiográfico ou um volume de memórias de família ficcionadas. É um retrato de Trás-os-Montes, dos anos 1930 aos anos 1950, um romance que transcende o relato regionalista e que transpôs fronteiras, transformando-se num fenómeno editorial na Holanda. Ernestina é também o nome da mãe do autor e da intrépida protagonista deste livro.
Lisbon circa 1935 comes to life in this story of a doctor who forsakes medicine to recite poetry in the streets, the women in his life, and the ghost who occasionally accompanies him
Alternate cover edition here Era uma vez um rei que fez promessa de levantar convento em Mafra. Era uma vez a gente que construiu esse convento. Era uma vez um soldado maneta e uma mulher que tinha poderes. Era uma vez um padre que queria voar e morreu doido. «Um romance histórico inovador. Personagem principal, o Convento de Mafra. O escritor aparta-se da descrição engessada, privilegiando a caracterização de uma época. Segue o estilo: "Era uma vez um rei que fez promessas de levantar um convento em Mafra... Era uma vez a gente que construiu esse convento... Era uma vez um soldado maneta e uma mulher que tinha poderes... Era uma vez um padre que queria voar e morreu doido". Tudo, "era uma vez...". Logo a começar por "D. João, quinto do nome na tabela real, irá esta noite ao quarto de sua mulher, D. Maria Ana Josefa, que chegou há mais de dois anos da Áustria para dar infantes à coroa portuguesa a até hoje ainda não emprenhou (...). Depois, a sobressair, essa espantosa personagem, Blimunda, ao encontro de Baltasar. Milhares de léguas andou Blimundo, e o romance correu mundo, na escrita e na ópera (numa adaptação do compositor italiano Azio Corghi). Para a nossa memória ficam essas duas personagens inesquecíveis, um Sete Sóis e o outro Sete Luas, a passearem o seu amor pelo Portugal violento e inquisitorial dos tristes tempos do rei D. João V.» (Diário de Notícias, 9 de Outubro de 1998)
Dagboek over het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd en over de verschillen tussen Nederland en Portugal.
Autobiografisch getinte roman, waarin de auteur terugkeert naar de Portugese streek waar zijn vader de drugssmokkel bestreed.
In deze grootse en meeslepende familiekroniek, die bijna 400 jaar omspant, legt João Ubaldo Ribeiro de geschiedenis en de ziel van Brazilië en de Brazilianen bloot. Te midden van oorlogen, walvisjacht, macumba, moord, kannibalisme en slavernij voltrekt zich de moeizame strijd om onafhankelijkheid voor Brazilië. Ribeiro beschrijft deze geschiedenis aan de hand van een aantal onvergetelijke karakters in prachtig, kleurrijk en klankvol proza. Een meesterwerk van het kaliber van Honderd jaar eenzaamheid.
