M. C. van Etten Libros

Wie heeft nog nooit gezegd ik vin je zo lief? En wie heeft nog nooit gedacht Ik ben een God in ’t diepst van mijn gedachten? Sommige regels keren steeds weer terug. In dromen (Groots en meeslepend wil ik leven!), in advertenties (Een nieuwe lente) of in verzuchtingen (Tussen droom en daad staan wetten in de weg). Allemaal regels die tot het dagelijks taalgebruik zijn gaan behoren, maar die oorspronkelijk deel uitmaakten van een gedicht.Poëzie heeft in de Nederlandse literatuur altijd een belangrijke plaats ingenomen. En er zijn talloze gedichten die iedereen kent, of waarvan enkele regels in het gemeenschappelijk geheugen gegrift staan. Domweg gelukkig, in de Dapperstraat bevat al die beroemde gedichten, van het allereerste begin: Hebban olla vogala, tot aan de dag van vandaag: Sterven doe je niet ineens, maar af en toe ’n beetje. Alle grote dichters uit onze literatuur én de ‘kleintjes’ die zich met één gedicht onsterfelijk hebben gemaakt zijn vertegenwoordigd.

Van onzen correspondent bevat de artikelen die Willem Elsschot in de jaren 1918-1922 schreef voor de Nieuwe Rotterdamsche Courant. Ze zijn bijeengezocht en van een geschiedenis voorzien door C.J. Aarts en M.C. van Etten.Bijna niemand weet dat Willem Elsschot kort na de Eerste Wereldoorlog een paar jaar de Antwerpse correspondent van de Nieuwe Rotterdamsche Courant was. Elsschot brengt nuchter verslag uit, maar laat zijn sarcastisch commentaar niet achterwege. Terwijl Antwerpen herrijst, heeft Elsschot een scherp oog voor alle ellende van de bevolking: de woningnood, de voedselschaarste, de afbladderende verf, de werkloosheid. Bovenal was Elsschot er zich steeds van bewust dat hij zijn bijdragen aan de Nieuwe Rotterdamsche Courant schreef voor Nederlandse lezers.C.J. Aarts en M.C. van Etten schetsen in dit prachtig vormgegeven en geïllustreerde boek hun fascinerende zoektocht naar de journalist Willem Elsschot. Van onzen correspondent is dan ook een verrassende aanvulling bij de biografie van deze grote schrijver.

Nederland, we missen ons land als we weg zijn, we haten het als we er wonen. Veel mensen die zich hier willen vestigen, begrijpen niets van Nederland. Waarom zingt men in 's hemelsnaam 'De Zilvervloot' bij een voetbalwedstrijd? Waarom antwoordt men met 'ik ging naar Bommel om de brug te zien', als jij zegt dat je naar Zaltbommel moet? En als je voor een dichte deur staat, waarom ben je dan welhaast verplicht te roepen: 'in naam van Oranje, doet open de poort!'? Kennelijk heeft zich in de loop der eeuwen een schat aan liederen en gedichten over Nederland - onze dijken en rivieren, gewoonten en gebruiken - in ons spraakgebruik genesteld.Ik ging naar Bommel om de brug te zien bevat honderd gedichten, liederen en liedjes waarvan je in Nederland denkt: ja, precies, zo is het, zo zijn we. Vanzelfsprekend begint de bundel met ons nationale volkslied 'Het Wilhelmus'. Maar ook onze twaalf provincies hebben eik hun eigen provincielied, die hier alle bijeen staan. Daarnaast bevat deze bundel een grote keuze uit liederen en gedichten uit steden en streken.