Katie Roiphe Libros

A Princeton graduate student takes on the intolerance of the modern women's movement and gives an unflinching view of sexual politics on campus today. 30,000 first printing. $30,000 ad/promo. Tour.

"Katie Roiphe, culture writer and author of The Morning After, shares a timely blend of memoir, feminist investigation, and exploration in famous female writers' lives, in a bold, essential discussion of how strong women experience their power"-- Provided by publisher

From one of our most perceptive and provocative voices comes a deeply researched account of the last days of Susan Sontag, Sigmund Freud, John Updike, Dylan Thomas, Maurice Sendak and James Salter - an arresting and wholly original meditation on mortality.

When Katie Roiphe arrived at Harvard in 1986, she found that the feminism she had been raised to believe in had radically transformed. The women's movement, once a symbol of strength, now seemed rooted in weakness and fear. At Harvard and later at Princeton, Roiphe observed a new campus culture focused on victimization and outdated notions of male-female sexual dynamics. Men were portrayed as silencers and women as silenced, with dissenting voices largely absent. At just 24, Roiphe became the first of her generation to publicly challenge the intolerant direction of the women's movement. In her critique, she examines the mating rituals within a rape-sensitive community, labeling Take Back the Night marches as "march as therapy" and highlighting the rise of rape-crisis feminists and concerns about sexual harassment. She reveals a generation of women whose values mirror those their predecessors fought to escape—yearning for regulation, fearful of their sexuality, and nostalgic for a time of greater social control. Roiphe's work serves as both a fierce critique of establishment feminism and a passionate call to reflect on the past and envision a more empowered future for women of all ages.

AUTOR: Katie Roiphe promovierte in Princeton in Englischer Literatur. NAch Artikeln und Büchern über Sexualität und Feminismus ist dies ihr erster Roman. Sie schreibt für Harper´s, den Esquire, die New York Times und die Washington Post. Katie Roiphe lebt in New York.

Wir meiden Weißmehlprodukte und raffinierten Zucker, gehen zum Yoga, und wenn es in der Beziehung nicht läuft, machen wir eine Paartherapie. Wir haben klare Ansichten, was richtig und was falsch ist, und danach handeln wir. Dennoch sind wir fasziniert von TV-Serien wie „Mad Men“ und dem ungesunden, in jeder Hinsicht unaufgeräumten Lebensstil, der dort zelebriert wird. Woher rührt diese Sehnsucht nach dem unaufgeräumten Leben, und was sagt sie über uns und unsere Zeit aus? Katie Roiphe gilt als eine der scharfsinnigsten und zugleich kontroversesten jungen Feministinnen der USA. In ihrem neuen, von der Kritik gefeierten Essayband schreibt sie über Politik und Popkultur, über Scheidungen und Helikoptereltern, über Facebook und Susan Sontag. Ihre Beobachtungen sind genau, ihre Schlussfolgerungen provokant, häufig überraschend und immer brillant formuliert.

In dit werk kiest Katie Roiphe voor een bevrijdende benadering van de onontkoombare realiteit van de dood, door de laatste levensdagen van zes opmerkelijke denkers, schrijvers en kunstenaars te onderzoeken. Ze verkent hun omgang met de naderende dood, geïnspireerd door haar eigen onderzoek en gesprekken met naasten. We leren Susan Sontag kennen, die in haar derde strijd tegen kanker worstelt met rationeel denken. Roiphe brengt ons naar de ziekenhuiskamer van John Updike, die, na een verwoestende diagnose, een gedicht begint te schrijven. Ze beschrijft de intense laatste weken van Dylan Thomas in het Chelsea Hotel, die eindigen in totale instorting. Sigmund Freud komt tot leven in zijn Londense ballingschap, waar hij ondanks zijn aftakeling blijft roken. Maurice Sendaks kinderboeken zijn doordrenkt van zijn levenslange fascinatie voor de dood. Het werk biedt intieme en verrassende onthullingen over moed, passie, zelfbedrog en zinloos lijden, maar ook over diep inzicht en begrip. Roiphe stelt de vraag wie het beste in staat is om de dood te verwoorden en helpt ons om deze onvermijdelijke realiteit moedig onder ogen te zien, waardoor de angst ervoor afneemt.