Πάουλα. Páoula

Más información sobre el libro

Στις 8 Δεκεμβρίου 1991, η κόρη της Ιζαμπέλ, Πάουλα, βυθίζεται σε ένα βαθύ κώμα, της οποίας η έκβαση είναι αβέβαιη. Η μητέρα της αρχίζει έναν επώδυνο αγώνα ενάντια στην ασθένεια, ενάντια στον χρόνο που περνά και παίρνει καθημερινά λίγο περισσότερο το παιδί της. Στην απελπισία της, αποφασίζει να στραφεί στη συγγραφή, που θα της επιτρέψει να ανασύρει το νήμα του χρόνου και να καλέσει σε βοήθεια τη μακρά της γενιά προγόνων, σύμφωνα με την παράδοση που έχει θεσπίσει το "κλαμπ" της. Έτσι, ανακαλεί την ιστορία, άλλοτε αστεία, άλλοτε συγκινητική, των παππούδων της Πάουλα, αφήνεται να παρασυρθεί σε μια αφήγηση όπου συνυπάρχουν παιδικές αναμνήσεις, ιστορικές μαρτυρίες, ακόμη και εξομολογήσεις, όλες απευθυνόμενες στη νεαρή ασθενή. Η τραγωδία που πλήττει την κόρη της την οδηγεί να ρίξει μια νηφάλια και κριτική ματιά στο παρελθόν της, και είναι με μια απλότητα που μερικές φορές έχει μια δόση ειρωνείας που μας αφηγείται την αφύπνιση των αισθήσεών της, τις δυσκολίες της ως σύζυγος και μητέρα, τις προσπάθειές της να επιβεβαιωθεί σε μια μισογυνιστική κοινωνία ή την εξορία της, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα. Σε όλη αυτή την εργασία που θα ήθελε να είναι σωτήρια, η Ιζαμπέλ Αλιέντε προσπαθεί ταυτόχρονα να εξορκίσει τη δική της αγωνία και να απομακρύνει την κόρη της από το γκρεμό: ίσως αναζητώντας στη μνήμη της, θα βρει σε κάποια γωνία ένα φάρμακο για να ξεφύγει από την κλινική φρίκη της στιγμής και, κυρίως, να φέρει πίσω την Πάουλα στη ζωή.