Ramiro de Maeztu Libros
Ramiro de Maeztu fue un teórico político y periodista español cuya obra reflexiona profundamente sobre la identidad nacional de España y su lugar en el mundo. Tras una inclinación inicial hacia el socialismo, sus experiencias, especialmente durante la Gran Guerra, lo alejaron de las posturas radicales. Maeztu se convirtió en un defensor de la autoridad y la tradición arraigadas en la Iglesia Católica, argumentando que la razón humana por sí sola no era suficiente para resolver los problemas sociales. Sus obras posteriores abogaron por la restauración de la misión católica histórica de España y el rechazo de los principios liberales.
El libro de bolsillo - 5671: La guerra de los mundos
- 238 páginas
- 9 horas de lectura
Las fábulas ideadas por HERBERT GEORGE WELLS (1866-1946), uno de los padres, acaso el más notable, de la ciencia ficción, han demostrado a lo largo del tiempo mantener un vigor y tocar unos resortes del inconsciente humano que a menudo las han elevado a iconos del mundo moderno. LA GUERRA DE LOS MUNDOS (1898), relato trepidante que narra la invasión de la Tierra por los marcianos y que supuso por primera vez la irrupción de seres de otros planetas en el nuestro, marcó en buena medida la fantasía del siglo xx y abrió un filón el del contacto de los hombres con seres extraterrestres que no tardó en convertirse en uno de los más importantes de la ciencia ficción, sirviendo de inspiración a numerosos artistas posteriores en los ámbitos de la radio, el cine, la literatura, el cómic y la televisión.
Obrona Hispanidad
- 352 páginas
- 13 horas de lectura
Ramiro de Maeztu (1874-1936) był hiszpańskim dziennikarzem, dyplomatą, politykiem i myślicielem politycznym, znanym z obrony idei Hispanidad, która podkreśla związek Hiszpanii z narodami obu Ameryk. W swojej wpływowej książce ukazuje znaczenie wspólnego dziedzictwa, które otoczone jest wieloma stereotypami. Przedstawia hiszpańską misję dziejową na tle politycznych i ideologicznych przemian zachodniego świata od średniowiecza do XX wieku. Maeztu krytykuje postępowe idee, które prowadzą do zgubnego zerwania z tradycją. Jego praca pozostaje inspirującym głosem w obronie zasad cywilizacji zachodniej, której Hiszpania była kluczowym współtwórcą, zanim popadła w kryzys i wyrzekła się własnego dziedzictwa na rzecz destrukcyjnych ideologii. Wskazuje, że jeśli antytradycjonalistyczne idee byłyby wartościowe, tradycja stałaby się jedynie prehistorią. Maeztu zauważa, że zwolennicy nowych idei muszą milczeć wobec pytań o ich sens, ponieważ nie przynoszą one owoców w postaci filozofii, prawa, dobrobytu, sztuki czy historii. Krytykuje również sztukę dla sztuki, indywidualizm, socjalizm, demokrację i duchowy liberalizm, wskazując na ich negatywne konsekwencje.