Niccolo Ammaniti Orden de los libros (cronológico)

Hrdinka ďalšieho úspešného románu Niccolu Ammanitiho nemá (na prvý pohľad!) veľa starostí vo svojom postavení manželky predsedu talianskej vlády (pozor, bez akýchkoľvek súvislostí s jedným z najznámejších, pomerne nedávno zosnulým!). Po tragickej smrti prvého manžela a drobných rodinných drámach si užíva desaťročnú dcérku... no všetko ostatné, čo súvisí s jej postavením (výrazne skomplikovaným odborným verdiktom istej americkej univerzity, podľa ktorého jej právom patrí titul najkrajšej ženy na svete) zostáva skôr utlmené. Problém je v tom, že v nej napriek všetkému pretrváva dosť výrazná, povestná „štipka“ normálnej ľudskosti alebo ľudskej normálnosti: čo nemôže neovplyvniť chod jej života. Nečakané stretnutie s takmer už zabudnutým mužom spustí sériu zvratov a dramatických situácií. Ammaniti znamenite skĺbil ľahký humor, romantické spomienky či spomienkový romantizmus s dejovými zvratmi hodnými dobrej detektívky (pravdaže bez mŕtvoly).

Fin dagli esordi il racconto è stato una delle forme preferite da Niccolò Ammaniti. Questo libro ne raccoglie sedici, una piccola summa introdotta dall'autore stesso. Storie che nascono «da una semplice (e spesso inverosimile) ipotesi», da domande che si affacciano sull'assurdo. E ci portano in territori dove non esistono confini tra normalità e follia, tra quotidiano e fantastico. Dove a trascinare il lettore è un ritmo irregolare e perfetto. Perché entrare nel mondo di Ammaniti è come fare un giro sulle montagne russe: ci si muove per scarti imprevisti, rallentamenti inattesi e cadute precipitose.

Een 14-jarige jongen en zijn verslaafde halfzus zijn elkaar tot steun bij hun groei naar volwassenheid. Lorenzo (14) en zijn verslaafde halfzusje Olivia (23) zijn elkaar tot steun bij hun groei naar volwassenheid. Vanaf ca. 15 jaar.

De tumultueuze levensgeschiedenissen van een aantal bewoners van een dorp aan de Italiaanse Rivièra raken fataal met elkaar vervlochten.

«C'era una parte poco frequentata delle edicole della stazione, quasi abbandonata, quella dei tascabili. Tra i libri accatastati, nascosti dietro un vetro, avvolti nella plastica e ricoperti di polvere cercavo le raccolte di racconti. Era un momento tutto mio, un piacere solitario e veloce perché il treno stava partendo. Studiavo un po' i disegni della copertina, pagavo e infilavo il libro in tasca. Appena mi sedevo al mio posto, gli strappavo la plastica che non lo faceva respirare. Aprivo una pagina a caso, trovavo l'inizio del racconto e attaccavo a leggere. Altre volte, invece, guardavo l'indice e sceglievo il titolo che mi ispirava di piú. E mentre il treno mi portava via finivo su pianeti in cui c'è sempre la notte, su scale mobili che non finiscono mai e tra mogli che uccidono i mariti a colpi di cosciotti di agnello congelati. Quella era vera goduria. E spero che la stessa goduria la possa provare anche tu, caro lettore, leggendo questa raccolta di racconti che ho scritto durante gli ultimi vent'anni. C'è un po' di tutto. Non devi per forza leggerla in treno. Leggila dove ti pare e parti dall'inizio o aprendo a caso». (Niccolò Ammaniti)

Silvester in Rom. Die nicht mehr ganz taufrische Gräfin Sinibaldi versucht, den Gigolo Gaetano zu verführen. Rechtsanwalt Rinaldi lässt sich auf ungewöhnliche Art verwöhnen und wird von Einbrechern überrascht. Signora Belpedio mischt einen Beruhigungscocktail, und im Keller wartet eine Stange Dynamit auf ihren Einsatz. Kurz vor Mitternacht überschlagen sich die Ereignisse. Drei, zwei, eins – zero!

De veertienjarige Lorenzo maakt moeilijk contact met leeftijdgenoten. Hij wil het liefst alleen zijn. Zijn woedeaanvallen zijn inmiddels verdwenen; tegenwoordig excelleert hij in het imiteren van het gedrag en uiterlijk van zijn klasgenoten om zo onzichtbaar te zijn voor iedereen. Zijn moeder maakt zich zorgen en Lorenzo is zich daar pijnlijk van bewust. Om haar gerust te stellen vertelt hij haar een leugen. Die leugen brengt hem in contact met zijn halfzusje Olivia, over wie hij alleen maar slechte verhalen heeft gehoord. Hij wil haar in eerste instantie niet zien en weigert haar toe te laten, totdat hij zich realiseert dat ze elkaar misschien wel tot steun kunnen zijn.