Niccolò Ammaniti es celebrado por sus narrativas cautivadoras que profundizan en las complejidades de la naturaleza humana. Su estilo de escritura se caracteriza por una intensidad cruda y una exploración sin tapujos de los aspectos más oscuros y esperanzadores de la vida. Captura magistralmente las experiencias de personajes que navegan por circunstancias desafiantes, revelando profundas verdades sobre la resiliencia y la búsqueda de pertenencia. El trabajo de Ammaniti ofrece una experiencia de lectura poderosa e inmersiva que resuena profundamente con el público.
L'estate più calda del secolo. Quattro case sperdute nel grano. I grandi sono tappati in casa. Sei bambini, sulle loro biciclette, si avventurano nella campagna rovente e abbandonata. In mezzo a quel mare di spighe c'è un segreto pauroso, un segreto che cambierà per sempre la vita di uno di loro.
Un rico constructor organiza, en su nueva residencia en el corazón de Roma, una fiesta que pasará a la historia como el acontecimiento mundano más grande de la República italiana. Cocineros búlgaros, ojeadores negros reclutados en la estación Termini, cir
In swampy Ischiano Scalo, where the adults are all losers and the children dream of escape, meek little Pietro is tested to destruction by the school psychopath, and is betrayed by his parents, his favourite teacher and, in his most self-fulfilling act, himself
Ein kokainsüchtiger Chirurg plant einen teuflischen Coup. Eine harmlose Liebesgeschichte weitet sich aufgrund von Missverständnissen zu einer verhängnisvollen Affäre aus. Der berufliche Ehrgeiz lässt einen Polizisten zum Mörder werden ┤
De tumultueuze levensgeschiedenissen van een aantal bewoners van een dorp aan de Italiaanse Rivièra raken fataal met elkaar vervlochten.
Książka przerażająca i bardzo prawdziwa. Należy sięgać po nią z rozmysłem! Niccolo Ammaniti, młody włoski pisarz po raz pierwszy tłumaczony na język polski, jest literackim sobowtórem Quentina Tarantino i Pedro Almodovara, uczniem Roberta Altmana i Woody Allena. Krótkie kadry, splątane wątki, wielki finał. Czytelnik szybko traci orientację, czy zatapia się w lekturze, czy jest widzem i podgląda wraz z kamerą życie innych. Granica dobrego smaku nie zostaje przez autora przekroczona: forma sprawia, że to co opisywane jest tylko prawdopodobne, a to co podglądane jest tylko możliwe.
Un'analisi del rapporto padre/figlio nell'adolescenza in un libro scritto a quattro mani e due voci ben distinte. Un padre psicoanalista prende spunto dai racconti del figlio (il quale è nella realtà e nel libro uno scrittore "giovanilista" molto interessante) per commentare i passi più difficili del rapporto. I capitoli saggistici e narrativi si alternano, in un libro-dialogo tutt'altro che tradizionale.
L'estate più calda del secolo. Quattro case sperdute nel grano. I grandi sono tappati in casa. Sei bambini, sulle loro biciclette, si avventurano nella campagna rovente e abbandonata. In mezzo a quel mare di spighe c'è un segreto pauroso, un segreto che cambierà per sempre la vita di uno di loro.
Rino e Cristiano Zena sono padre e figlio, e sono una famiglia, perché la madre se n'è andata e loro vivono soli. Cristiano potrebbe essere un adolescente come tanti, ma è Rino a non essere un padre come gli altri: disoccupato, emarginato, violento, alcolista, tenuto sotto controllo dall'assistenza sociale che minaccia di revocargli la custodia del figlio. Rino tuttavia ama Cristiano e si dedica a lui: con tenerezza, con affetto vero lo educa alla violenza e al culto della forza. Con i suoi amici Danilo e Quattro Formaggi non costituisce soltanto un trio di balordi, ma un vero e proprio clan, appassionato e affettuoso, che si prende cura del ragazzo. Alle loro vicende si intrecciano quelle della ragazzina di cui Cristiano è segretamente innamorato, Fabiana, e della sua amica Marina.
Due racconti - uno dei quali inedito - scritti a a quattro mani da Nicolò Ammaniti e Antonio Manzini, che mostrano al meglio la vena grottesca, divertente e allo stesso tempo intrisa di malinconia che caratterizza il grande autore di capolavori come Io non ho paura e Come Dio comanda (premio Strega 2007). L'esilarante, intensa, straziante lettura degli autori rende questi testi due autentici piccoli capolavori teatrali.
De dertienjarige Cristiano Zena woont bij zijn werkloze vader Rino, door wie hij vol toewijding in geweld en mishandeling wordt onderwezen. Terwijl Rino met zijn vrienden Quattro Formaggi en Danilo het plan opvat om een pinautomaat op te blazen, kruisen hun wegen zich met Mariana en haar vriendin Fabiana - het meisje op wie Cristiano heimelijk verliefd is. Wanneer het moment van de overval nadert, slaat de nacht om in een hallucinerende aaneenschakeling van rampen: een storm, een verkrachting, een dode. De redding moet komen van de meest onschuldige van allemaal: Cristiano.
Lunga, clamorosa ed eternamente eccitante è la relazione tra la rivista "RollingStone" e la scrittura. Fin dalla sua prima uscita, quarant'anni fa, la testata americana si è data l'obiettivo di svecchiare lo stile giornalistico, raccontando in prima persona gli eventi dell'entertainment e della politica. Ne risulta una letteratura elettrizzante, che è rock'n'roll allo stato puro e vanta i contributi di autori quali Hunter S. Thompson, Bret Easton Ellis, Jonathan Franzen e Tom Wolfe (su "RollingStone" è uscita a puntate la prima edizione del "Falò delle vanità"). La versione italiana della rivista, nata nel 2003, ha ereditato una precisa attenzione alla scrittura, coinvolgendo fin da subito i migliori narratori italiani under 45 e autori sempre giovani nello spirito. Sono i loro scritti che trovano spazio in questa antologia: un "best of' di quelli pieni di tracce inedite, versioni alternative, strumentazioni inattese; un libro altalenante tra cronaca, finzione, commento, zingarata, delirio. Come la vita.
Op de warmste zomerdag van de eeuw rijdt de negenjarige Michele op zijn fietsje door de uitgestrekte akkers rond zijn dorp. Op een verlaten heuvel ontdekt hij een jongetje dat in een put ligt, vastgeklonken aan een ketting. Michele kan met niemand over zijn ontdekking praten en om het geheim te kunnen dragen, trekt hij zich terug in zijn verbeeldingswereld. Wanneer hij meer gruwelijkheden ontdekt, wordt Michele heen en weer geslingerd tussen zijn nieuwsgierigheid en angst, tussen de harde feiten en de fantasie waarin hij probeert te vluchten. Hij wil het jongetje redden, maar zijn eigen wereldje brokkelt gestaag af naarmate zijn vermoeden sterker wordt dat hij niet als enige van het geheim op de hoogte is. Als hij er van overtuigd is dat ook zijn eigen leven op het spel komt te staan, voelt hij zich gedwongen een onomkeerbaar besluit te nemen. Ik ben niet bang is een roman over een kind dat voor dilemma's staat die te groot zijn voor zijn leeftijd. Onder grote druk moet hij risico's nemen en keuzes maken tussen loyaliteit en verraad, tussen waarheid en bedrog. Dat betekent een hartverscheurend afscheid van zijn kindertijd en van een veel te vroege stap in de harde wereld van de volwassenen.
Een klein fictief dorp, Ischiano Scalo, aan de Italiaanse Rivièra, is het toneel voor twee adembenemende liefdesverhalen. Graziano Biglia is een veertigjarige playboy – met geblondeerd haar, zonnebankteint en strakke leren broek – die het buitengewoon met zichzelf heeft getroffen. Hij speelt gitaar en is een groot fan van de Gipsy Kings. Na veel gereis en talloze affaires is hij naar Ischiano teruggekeerd om zich te settelen met zijn 'geliefde' Erica, die alleen maar op zijn geld uit is. Gloria en Pietro zitten in dezelfde klas: zij is van goede komaf, woont in een villa in de heuvels, is mooi en zelfbewust. Hij is een schuchtere, onzekere en dromerige jongen, die lijdt onder het explosieve karakter van zijn vader – een verknipte herder – en is het mikpunt van de treiterijen van andere jongens uit zijn klas. Wanneer Pietro door drie van zijn kwelgeesten gedwongen wordt in te breken in de school, en later, onder andere omstandigheden, ook thuis bij zijn lerares Flora – die een geheime verhouding heeft met Graziano – raken alle hoofdpersonen op dramatische wijze met elkaar verbonden.
I nuovi grotteschi eroi di un'umanità giovane e metropolitana anticonformista e sbandata in una serie di racconti che mescolano tutti i generi: dall'horror alla commedia all'italiana fino alle suggestioni del cinema americano.
De veertienjarige Lorenzo maakt moeilijk contact met leeftijdgenoten. Hij wil het liefst alleen zijn. Zijn woedeaanvallen zijn inmiddels verdwenen; tegenwoordig excelleert hij in het imiteren van het gedrag en uiterlijk van zijn klasgenoten om zo onzichtbaar te zijn voor iedereen. Zijn moeder maakt zich zorgen en Lorenzo is zich daar pijnlijk van bewust. Om haar gerust te stellen vertelt hij haar een leugen. Die leugen brengt hem in contact met zijn halfzusje Olivia, over wie hij alleen maar slechte verhalen heeft gehoord. Hij wil haar in eerste instantie niet zien en weigert haar toe te laten, totdat hij zich realiseert dat ze elkaar misschien wel tot steun kunnen zijn.
Niccolò Ammaniti insegue, alle costole di un chirurgo plastico dalle strane abitudini, "Il mio tesoro", in una scatenata, demenziale caccia per le strade di Roma. Andrea Camilleri mette in scena una storia d'amore finita troppo presto, e con "Troppe coincidenze". Massimo Carlotto ci fa sentire quanto lontano può portare, nel cuore di un poliziotto, la "Morte di un confidente". Nel sottobosco milanese di Sandrone Dazieri comici e assassini in gara cercano tutti "L'ultima battuta". Diego De Silva ci porta a Napoli: chi nasconde nel "Covo di Teresa"? e Giancarlo De Cataldo dipinge una favola nera, con italiani pessimi ed extracomunitari inconsueti intorno al "Bambino rapito dalla Befana". Un brivido molto lungo percorre la schiena, quando scopriamo chi è davvero il misterioso "Ospite d'onore" di Giorgio Faletti. Forse non farà carriera il commissario Curreli ostinandosi a cercare "Quello che manca", di Marcello Fois. E forse era meglio non avere sentito "Il terzo sparo", per la bella poliziotta complessata presa nell'intrigo di Carlo Lucarelli. Ma cosí è la vita. Anzi, il noir.
Cavie è un romanzo composto da ventitré delle più terrificanti, comiche, avvincenti, stomachevoli storie che abbiate mai letto. A raccontarcele è un gruppo di aspiranti autori che hanno risposto all'annuncio "Ritiro per scrittori: abbandona la tua vita per tre mesi" e sono stati spinti a credere che lì finalmente si sarebbero lasciati alle spalle tutte le distrazioni della "vita reale", il vero ostacolo alla creazione del loro capolavoro. Ma "lì" non è altro che un vecchio teatro in disuso dove, ermeticamente isolati dal resto del mondo, vedono giorno dopo giorno ridursi cibo, riscaldamento ed elettricità. Quanto più le circostanze si fanno disperate, tanto più a forti tinte si fanno le storie che raccontano. E tanto più ambigui e feroci si fanno i loro intrighi e le loro lotte per diventare l'eroe, o eroina, di questa terribile vicenda così simile al più sensazionale e volgare dei reality show. Il risultato è un susseguirsi ipnotico di narrazioni sempre più estreme in cui lo stile inconfondibile, grottesco e dark di Palahniuk si spinge fin sull'orlo dell'abisso.
Fin dagli esordi il racconto è stato una delle forme preferite da Niccolò Ammaniti. Questo libro ne raccoglie sedici, una piccola summa introdotta dall'autore stesso. Storie che nascono «da una semplice (e spesso inverosimile) ipotesi», da domande che si affacciano sull'assurdo. E ci portano in territori dove non esistono confini tra normalità e follia, tra quotidiano e fantastico. Dove a trascinare il lettore è un ritmo irregolare e perfetto. Perché entrare nel mondo di Ammaniti è come fare un giro sulle montagne russe: ci si muove per scarti imprevisti, rallentamenti inattesi e cadute precipitose.
«C'era una parte poco frequentata delle edicole della stazione, quasi abbandonata, quella dei tascabili. Tra i libri accatastati, nascosti dietro un vetro, avvolti nella plastica e ricoperti di polvere cercavo le raccolte di racconti. Era un momento tutto mio, un piacere solitario e veloce perché il treno stava partendo. Studiavo un po' i disegni della copertina, pagavo e infilavo il libro in tasca. Appena mi sedevo al mio posto, gli strappavo la plastica che non lo faceva respirare. Aprivo una pagina a caso, trovavo l'inizio del racconto e attaccavo a leggere. Altre volte, invece, guardavo l'indice e sceglievo il titolo che mi ispirava di piú. E mentre il treno mi portava via finivo su pianeti in cui c'è sempre la notte, su scale mobili che non finiscono mai e tra mogli che uccidono i mariti a colpi di cosciotti di agnello congelati. Quella era vera goduria. E spero che la stessa goduria la possa provare anche tu, caro lettore, leggendo questa raccolta di racconti che ho scritto durante gli ultimi vent'anni. C'è un po' di tutto. Non devi per forza leggerla in treno. Leggila dove ti pare e parti dall'inizio o aprendo a caso». (Niccolò Ammaniti)
Protagonista è un ragazzo che fabbrica acquari e studia il comportamento dei pesci. Malato di cancro, si trascina abulico da una festa all'altra al seguito di una fidanzatina, nei quartieri alti di Roma. Finché gli arriva una proposta curiosa: trasferirsi in India e costruire un acquario per una misteriosa signora. L'India di Ammaniti si rivela un continente fragorosamente eccessivo, che sembra nato da una mente eccitata e febbricitante. Succede di tutto: il ragazzo è sequestrato da una banda di arancioni, si unisce a un gruppo di musicisti che vivono sottoterra, viene sedotto da una ragazza che vive in un castello, e scopre che la signora capeggia una banda di delinquenti specializzati in trapianti di organi prelevati ad indiani vivi.
Silvester in Rom. Die nicht mehr ganz taufrische Gräfin Sinibaldi versucht, den Gigolo Gaetano zu verführen. Rechtsanwalt Rinaldi lässt sich auf ungewöhnliche Art verwöhnen und wird von Einbrechern überrascht. Signora Belpedio mischt einen Beruhigungscocktail, und im Keller wartet eine Stange Dynamit auf ihren Einsatz. Kurz vor Mitternacht überschlagen sich die Ereignisse. Drei, zwei, eins – zero!
Hrdinka ďalšieho úspešného románu Niccolu Ammanitiho nemá (na prvý pohľad!) veľa starostí vo svojom postavení manželky predsedu talianskej vlády (pozor, bez akýchkoľvek súvislostí s jedným z najznámejších, pomerne nedávno zosnulým!). Po tragickej smrti prvého manžela a drobných rodinných drámach si užíva desaťročnú dcérku... no všetko ostatné, čo súvisí s jej postavením (výrazne skomplikovaným odborným verdiktom istej americkej univerzity, podľa ktorého jej právom patrí titul najkrajšej ženy na svete) zostáva skôr utlmené. Problém je v tom, že v nej napriek všetkému pretrváva dosť výrazná, povestná „štipka“ normálnej ľudskosti alebo ľudskej normálnosti: čo nemôže neovplyvniť chod jej života. Nečakané stretnutie s takmer už zabudnutým mužom spustí sériu zvratov a dramatických situácií. Ammaniti znamenite skĺbil ľahký humor, romantické spomienky či spomienkový romantizmus s dejovými zvratmi hodnými dobrej detektívky (pravdaže bez mŕtvoly).
Een 14-jarige jongen en zijn verslaafde halfzus zijn elkaar tot steun bij hun groei naar volwassenheid. Lorenzo (14) en zijn verslaafde halfzusje Olivia (23) zijn elkaar tot steun bij hun groei naar volwassenheid. Vanaf ca. 15 jaar.
