Martine Woudt Orden de los libros (cronológico)

La historia de un par que lucha contra las convenciones de su tiempo es una obra encantadora sobre el amor inquebrantable. Mimo, nacido en la pobreza, es enviado de niño a Italia para aprender el oficio de escultor. En el pequeño pueblo ligur de Pietra d’Alba, conoce a Viola, hija de una familia noble. Aunque parece estar favorecida por la fortuna, Viola se siente atrapada en su corsé social y anhela ser independiente. Desde su primer encuentro, enfrentan juntos los desafíos del inicio del siglo XX, incluyendo el ascenso del fascismo y las guerras mundiales. Mimo, el pequeño escultor, se convierte en un artista aclamado, mientras Viola lucha incansablemente por sus sueños como mujer emancipada. Sus caminos se cruzan repetidamente, a veces como aliados, a veces como adversarios, pero su amistad se mantiene firme. Al final, Mimo se enfrenta a la dolorosa decisión de dejar ir a Viola, a pesar de su fama.

Escrita en 1954, cinco años después de la publicación de El segundo sexo, Las inseparables narra la amistad apasionada que une a Sylvie y a Andrée -alter ego de la propia Simone de Beauvoir y de Élisabeth Lacoin (Zaza)- desde que con nueve años se conocen en la escuela. Andrée es alegre, inteligente y atrevida, y Sylvie, una niña formal que se siente irremediablemente atraída por su personalidad arrolladora. Juntas aprenderán a librarse de las convenciones y las expectativas asfixiantes de su entorno, ignorantes del trágico precio que tienen la libertad y la ambición intelectual y existencial. Una historia catártica para la autora, tal vez demasiado reveladora para publicarla en vida, cuya recuperación -junto con algunas fotografías y cartas que sirven de testimonio- constituye un acontecimiento literario.

"Brave, rebellious and passionate ... Yazbek is no ordinary Syrian dissident." --Financial Times "The Syrian writer Samar Yazbek evokes the horror of civil war with gripping lucidity." --Le Monde Rima, a young girl from Damascus, longs to walk, to be free to follow the will of her feet, but instead is perpetually constrained. Rima finds refuge in a fantasy world full of colored crayons, secret planets, and The Little Prince, reciting passages of the Qur'an like a mantra as everything and everyone around her is blown to bits. Since Rima hardly ever speaks, people think she's crazy, but she is no fool--the madness is in the battered city around her. One day while taking a bus through Damascus, a soldier opens fire and her mother is killed. Rima, wounded, is taken to a military hospital before her brother leads her to the besieged area of Ghouta--where, between bombings, she writes her story. In Planet of Clay, Samar Yazbek offers a surreal depiction of the horrors taking place in Syria, in vivid and poetic language and with a sharp eye for detail and beauty.

The village of Shimae is thrown into turmoil when master carp-catcher Katsuro suddenly drowns in the murky waters of the Kusagawa river. Who now will carry the precious cargo of carp to the imperial palace and preserve the crucial patronage that everyone in the village depends upon? Step forward Miyuki, Katsuro's grief-struck widow and the only remaining person in the village who knows anything about carp. She alone can undertake the long, perilous journey to the imperial palace, balancing the heavy baskets of fish on a pole across her shoulders, and ensure her village's future. So Miyuki sets off. Along her way she will encounter a host of remarkable characters, from prostitutes and innkeepers, to warlords and priests with evil in mind. She will endure ambushes and disaster, for the villagers are not the only people fixated on the fate of the eight magnificent carp. But when she reaches the Office of Gardens and Ponds, Miyuki discovers that the trials of her journey are far from over. For in the Office of Gardens and Ponds, nothing is quite as it seems, and beneath its veneer of refinement and ritual, there is an impenetrable barrier of politics and snobbery that Miyuki must overcome if she is to return to Shimae.

This short novel conjures up the solitary daily life of Bilodo, a postman who shares his Montreal apartment with his goldfish, Bill. As a result of his indiscretion (the steaming open of personal correspondence), Bilodo becomes involved in an exchange of haiku between the woman of his dreams, a Guadeloupean beauty, and Gaston Grandpre, an eccentric intellectual whose mail Bilodo delivers. Around these events, Denis theriault weaves a passionate tragicomic love story full of twists and turns, but also rich in dazzling descriptions of lush, tropical landscapes and subtle evocations of the sober, precise art of the haiku. All this takes place against the prosaic background of a life deeply rooted in an unvarying routine.

"Echt, het woord 'islamofobie' is slecht gekozen als daarmee de haat wordt bedoeld die bepaalde idioten tegen moslims koesteren. En het is niet alleen slecht gekozen, het is ook gevaarlijk. [...] De strijd tegen racisme richt zich tegen alle vormen van racisme, maar waartegen is de strijd tegen islamofobie gericht? Tegen de kritiek op een godsdienst of tegen de afschuw van zijn beoefenaars, omdat ze van buitenlandse afkomst zijn?" Charb, vanaf 1992 een van de pijlers van Charlie Hebdo en een fervent voorvechter van gelijke rechten, getuigt van zijn ongerustheid over het feit dat hij de strijd tegen racisme verdrongen ziet worden door een strijd voor de bescherming en de promotie van een godsdienst. De term 'islamofobie' suggereert immers dat het erger is om de islam - dat wil zeggen, een manier van denken die op zich prima aanvechtbaar is - te verafschuwen dan moslims. Maar kritiek hebben op een godsdienst is geen misdrijf, terwijl iemand discrimineren op grond van zijn religieuze afkomst dat ontegenzeglijk wel is. Dit essay laat goed zien dat zowel racisten als radicale islamisten, demagogische politici en luie journalisten met het woord 'islamofobie' prima uit de voeten kunnen.

La quatrième de couverture indique : « Hélène, la cinquantaine paisible, mène une vie sans histoire auprès de son mari, de son fils, de sa fille et de ses petits-enfants. Hélène est une épouse modèle, une femme parfaite. Un jour d'été caniculaire à Paris, sur un coup de tête, elle cède aux avances d'un inconnu. L'adultère vire au cauchemar quand, au lit, l'amant sans nom meurt d'une crise cardiaque. Hélène s'enfuit, décidée à ne jamais en parler et, surtout, à tout oublier. Mais, dans son affolement, elle laisse son sac à main... avec ses papiers. Happée par une spirale infernale, Hélène ira très loin pour sauver les apparences. Très loin, mais jusqu'où ? Dans ce roman au suspense hitchcockien, Tatiana de Rosnay explore les arcanes de la bonne conscience et la frontière fragile entre le bien et le mal. »

In 1920 begint een hechte vriendschap tussen drie jiddische dichters in Warschau. Pierre, een ingetogen jongeman, komt tijdens zijn zoektocht naar zijn Poolse grootmoeder de bijna honderdjarige Sulamita op het spoor. Ze leidt een teruggetrokken bestaan in haar stadspaleis in Rome en is het levende geheugen van een verdwenen wereld die zich uitstrekte van Moskou tot Boekarest, van Warschau tot Lviv, een wereld waar Jiddisj werd gesproken. Sulamita, die voor de Tweede Wereldoorlog uit Warschau is gevlucht, bezit zeldzame geschriften uit het interbellum, een tijd waarin het Joodse culturele leven in Oost-Europa bloeide. Tussen Pierre en Sulamita ontstaat een bijzondere vriendschap en gezeten in haar rode pluchen stoel, een van de laatste overblijfselen van de Warschause Bond van Joodse schrijvers en journalisten, vertelt zij hem over drie dichters: Perets Markisj, Oeri Tsvi Greenberg en Melech Ravitsj - over hun werk, hun leven en hun tragische lot.

Eléazard von Wogau, héros inquiet de cette incroyable forêt d’histoires, est correspondant de presse au fin fond du Nordeste brésilien. On lui laisse un jour un manuscrit, biographie inédite d’un célèbre jésuite de l’époque baroque. Commence alors une enquête à travers les savoirs et les fables qui n’est pas sans incidences sur sa vie privée. Comme si l’extraordinaire plongée dans l’univers d’Athanase Kircher se répercutait à travers les aventures croisées d’autres personnages, tels Elaine, archéologue en mission improbable dans la jungle du Mato Grosso, Moéma, étudiante à la dérive, ou bien Nelson, jeune gamin infirme des favelas de Pirambú qui hume le plomb fondu de la vengeance. Nous sommes au Brésil. Nous sommes aussi dans la terra incognita d’un roman monstre. On songe à Borges et Cortázar, à Italo Calvino ou Umberto Eco, ou encore Potocki et son Manuscrit trouvé à Saragosse, sans jamais épuiser la réjouissante singularité de ce roman palimpseste qui joue à merveille des mises en abyme et des vertiges spéculaires. « Umberto Eco revu par Indiana Jones chez Malcolm Lowry, avec un zest d’African Queen et de Lévi-Strauss chez les Nambikwara. » Patrick Grainville, Le Figaro littéraire.

At the age of 42, Bauby suffered a massive stroke. Paralysed from head to toe, he was left imprisoned inside his body, his mind intact, but unable to speak or move anything except his left eyelid. This is his story.

Een vrouw kijkt terug op de laatste tien levensjaren van haar aan Alzheimer lijdende moeder, jaren waarin de onderlinge band ondanks of juist door de ziekte inniger en hechter werd.