Verhalen uit de Decameron

Más información sobre el libro

Aan het begin van de Italiaanse letterkunde staat, hoog uittorenend boven alles eromheen, de triade Dante, Petrarca en Boccaccio: drie schrijvers die in hun werk zowel gebruik maken van het geleerde Latijn als van het nog jonge 'volgare'. Poëtisch gezien winnen hun scheppingen-in-het-Italiaans het verre van hun Latijnse geschriften: zoals Dante in de Divina Commedia en Petrarca in de Canzoniere, zo bereikt Giovanni Boccaccio (1313-1375) zijn artistieke hoogtepunt in de Decameron. Boccaccio schrijft het werk - een verzameling van honderd verhalen die in tien dagen door tien jongelui worden verteld - te Florence in de jaren na de grote pestepidemie van 1348, een periode waarin hij zich heeft losgemaakt van de mondaine lichtzinnigheid van zijn jeugd, terwijl hij zich nog niet heeft overgegeven aan de ernst en inkeer van zijn latere jaren. Frans van Dooren heeft uit de Decameron, die de 'Umana Commedia' is genoemd, twintig bekendste verhalen geselecteerd, waarin de uiteenlopende aspecten van het mens-zijn ('umana') en de positief-dramatische vormgeving ('commedia') tot hun recht komen. Levensechte dialogen, realistische beschrijvingen van achtergronden en gebeurtenissen, een goede dosering van emotionaliteit en rationaliteit, en een soepel en plastisch taalgebruik hebben Boccaccio's novellen door de eeuwen heen uiterst fris en leesbaar gehouden.