Rudolf Reder był jednym z dwóch więźniów, którzy przeżyli oboz zagłady w Bełżcu, gdzie zamordowano ponad 450 tys. osób. W 1946 roku opublikował wstrząsającą relację z obozu, a po wojnie wyemigrował z Polski, zmarł w Toronto w 1968 roku. Urodził się w Dębicy w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, a po wojnie wrócił do Polski, gdzie założył fabrykę mydła. Po wybuchu II wojny światowej został uwięziony w lwowskim getcie, a następnie deportowany do Bełżca. Dzięki znajomości języka niemieckiego udało mu się uniknąć śmierci w komorze gazowej i stał się świadkiem ludobójstwa. Po trzech miesiącach w obozie uciekł, przetrwał do 1944 roku, a po wojnie złożył relacje przed Wojewódzką Żydowską Komisją Historyczną oraz jako świadek w śledztwie dotyczącym Bełżca. Po wojnie doświadczył szykan ze strony komunistycznych władz, a w 1951 roku wyemigrował do Izraela, a później do Kanady, gdzie zmagał się z trudnościami materialnymi. W 1960 roku współpracował z niemieckimi śledczymi, jednak jego zeznania nie zostały uznane za wystarczające. Reder zmarł w zapomnieniu, a jego relacja z Bełżca pozostaje unikalnym dokumentem historycznym.
