What if one half of a pair of twins no longer wants to live? What if the other can't live without them? This question lies at the heart of Jente Posthuma's deceptively simple What I'd Rather Not Think About. The narrator is a twin whose brother has recently taken his own life. She looks back on their childhood, and tells of their adult lives: how her brother tried to find happiness, but lost himself in various men and the Bhagwan movement, though never completely. In brief, precise vignettes, full of gentle melancholy and surprising humour, Posthuma tells the story of a depressive brother, viewed from the perspective of the sister who both loves and resents her twin, struggles to understand him, and misses him terribly.
Jente Posthuma Libros
Jente Posthuma crea narrativas que profundizan en temas de aislamiento y la búsqueda de identidad, empleando a menudo elementos autobiográficos para explorar las complejidades de la conexión humana. Su prosa se caracteriza por una aguda introspección y una cualidad lírica que atrae a los lectores hacia la vida interior de sus personajes. Posthuma investiga cuestiones existenciales que resuenan en el público contemporáneo, capturando la silenciosa soledad que yace bajo la superficie de la vida cotidiana. Su obra se distingue por su honestidad cruda y una profunda comprensión de la psique humana.
Mensen zonder uitstraling
- 173 páginas
- 7 horas de lectura
De stuurloze hoofdpersoon van 'Mensen zonder uitstraling' leeft in de schaduw van haar moeder, een ontevreden actrice. Haar vader is hoofd van een psychiatrische inrichting. Psychopaten en depressieven raadt hij aan hun bezigheden in afgepaste tijdsblokken in te delen, zodat ze meer controle krijgen over hun bestaan. Zijn eigen dochter geeft hij hetzelfde advies, zodat haar leven weer ‘behapbaar’ wordt. Dat woord gebruikt hij graag. Dan overlijdt plotseling haar moeder en blijven vader en dochter met zijn tweeën over. Elke avond speelt vader patience op zijn computer en eet hij staande aan het aanrecht een pak magnetronpannekoeken. Zij houdt zich op met pyromanen, pedofielen, garagehouders, schrijvers en masseurs en probeert krampachtig iets van haar leven te maken. In droogkomische stijl schetst Posthuma een caleidoscopisch portret van een gemankeerde familie – normale mensen in een absurd universum, of andersom.