Wzgórze Bzów to wyjątkowy głos młodego pisarza, który porusza ważne aspekty naszej historii oraz możliwości języka. Autor, pisząc „z głębi swojego wnętrza”, tworzy rzeczywistość przedstawioną za pomocą „języka w języku”. Opisuje świat ducha narratora, wypełniony obecnością przodków, oraz historyczne wydarzenia, takie jak przesiedlenia kresowiaków z Drohobycza na Dolny Śląsk. Książkę można czytać zarówno w całości, jak i fragmentarycznie, gdyż każdy rozdział to samodzielna historia. Oniryczny charakter opowieści przenosi nas w różne czasy i emocje, ukazując życie rodziny autora. Prawdziwość wydarzeń, sugerowana przez szczegółowe fakty, pozostaje niejednoznaczna. Czytelnik może skupić się na historycznych detalach lub podążać za emocjami bohatera, który dorasta na naszych oczach. Wyjątkowość tej opowieści tkwi w metaforyce i wieloznaczności, a autorski język nie jest hermetyczny, lecz otwarty na skojarzenia. Proza ta łączy elementy opowiadań Brunona Schulza i poetycko-metafizycznej twórczości Tadeusza Nowaka. Wzgórze Bzów ukazuje losy obywateli wielonarodowego tygla dawnej Rzeczypospolitej, przesiedlonych na Dolny Śląsk. Narrator staje się świadkiem ich walki o nowy dom, a historia, nieprzepracowana w pokoleniu bohaterów, powraca w trzecim pokoleniu. Wnuk próbuje wypłakać ich żal i znaleźć jaśniejszą drogę do przeszłości.
