Lou souleu me fai cantá. Słońce śpiewać mi każe. Ta dewiza Mistrala rozjaśnia tajemnicę całej poetyckiej twórczości Południa. Krytyka uważa ten poemat za najbardziej dojrzały spośród dzieł Mistrala, zarówno pod względem formy, jak i rozległości poruszanych tematów, zawsze związanych z rzeką. Mnogość świetnie zarysowanych postaci: żeglarzy, ludzi rzeki, Wenecjanek, domniemanego następcy tronu holenderskiego, ślicznej dziewczyny z Malatra, kupców, żywe dialogi. Akcja toczy się około roku 1820. To kopalnia legend, obyczajów, opisów pejzaży; postaci historyczne sąsiadują z mitami, a opisy uczt i jarmarku przeplatają się z technicznymi opisami łodzi i zaprzęgów. Rzeka, zamieszkana przez nimfy, ptactwo, zwierzęta i ryby, płynie nieporuszona, pod zmiennym niebem, w słońcu, mgle, wietrze, ulewie, wśród powodzi i suszy. Mistral ukazuje Rodan jako ślad świata, miejsce spotkań zjawisk i zdarzeń przeszłych, teraźniejszych i przyszłych. Pozdrawia tych, którzy władali Rodanem, wymieniając Hannibala, Cezara, Karola Wielkiego, Napoleona i wielu innych. Przeciwstawia im dumnych prowansalskich pasterzy, którzy idą „z kosturem w ręku, grając na piszczałce”.
Mistral Frederi Libros
Frédéric Mistral se dedicó por completo a escribir poesía en provenzal, una pasión que se encendió durante sus años escolares. Su ambición era establecer el neo-provenzal como una lengua literaria que se adhiriera a estándares fijos de pureza. Este empeño lo llevó a dedicar muchos años a compilar un diccionario exhaustivo de la lengua provenzal, que sirvió de base para la sociedad literaria que cofundó. La obra de Mistral es tanto épica como lírica, profundamente arraigada en la Provenza, influyendo no solo en su lenguaje sino también en el contenido y la resonancia emocional de su poesía. La propia Provenza emerge como el héroe central en todos sus versos, celebrando su lenguaje, cultura y paisaje únicos.
