Debiut Zyty Oryszyn z 1970 roku to opowieść o życiu na wsi, napisana z czułością i stylistyczną brawurą. Mimo że role i tożsamości, w tym płciowe, wydają się ustalone, życie tchnie tam, gdzie chce, ignorując esencjonalne ograniczenia. Po pięćdziesięciu latach od pierwszego wydania, książka stanowi przeciwwagę dla męskiego kanonu literatury chłopskiej. Bohaterki, takie jak Amy Topolniakówna, matka Sawki czy zmarła pacjentka Ganowskiej, ilustrują złożoność kobiecego losu. Ich historie, pełne tragedii i tajemnic, ukazują świat, w którym kobiety umierają przy porodzie, popełniają samobójstwa z miłości lub znikają w mgle. Proza Oryszyn jest dynamiczna i żywa, przenosząc czytelnika w świat wiejskich opowieści. Od pierwszej sceny, w której młoda dziewczyna doświadcza nieoczekiwanych sytuacji, po zaskakującą pointę, wszystko jest namacalne i fizjologiczne. Oryszyn, pisarka i dziennikarka, zdobyła uznanie za swoje dzieła, a Najada, jej debiut, przyniosła jej Nagrodę im. Wilhelma Macha. Książka pozostaje aktualna, mimo zmieniających się realiów polskiej wsi.
