Stanisławów 20/XX to fragment architektonicznej opowieści o Polsce w okresie odradzania się po I wojnie światowej. Żanna Komar zaprasza czytelników do południowo-wschodniej Rzeczypospolitej, gdzie w międzywojniu łączyły się łagodny prowincjonalizm z nowoczesnymi ideami modernizmu. Autorka, jako dociekliwa badaczka architektury, przedstawia wielokulturowe miasto jako wyspę optymizmu i twórczych inspiracji. Książka zawiera również spis architektów stanisławowskich z krótkimi biogramami, tworząc mozaikę złożonych tożsamości i doświadczeń. Komar oddaje hołd budowniczym, którzy, choć często pozostawali w cieniu, stworzyli piękno, które wciąż przebłyskuje spod grubej warstwy historii. O architekturze Stanisławowa oraz historii dwudziestolecia międzywojennego opowiada się różnymi językami. Stanisławów to polskie miasto, centrum wojewódzkie na południowo-wschodnim krańcu odrodzonej Rzeczypospolitej, ale także ukraiński Stanisławiw, była stolica Zachodnioukrainskiej Republiki Ludowej. To miasto czterdziestu synagog, siedziba chasydów i ortodoksów, oraz ośrodek haskali i syjonizmu. Każda z tych rzeczywistości kształtowała różne perspektywy historiograficzne, kierując się własną logiką, językiem i ukrytymi sensami.
