Anthonie Kee Orden de los libros (cronológico)

Aan het einde van de negentiende eeuw woont secretaris Celzani in een van de oudste huizen van Turijn. Achter zijn nette, bezadigde voorkomen gaat een levendig temperament schuil, een sterke sensualiteit: geen onbedekt voetje op de treeplank van een rijtuig, geen vrijend stelletje ontgaat hem. Als in het appartementencomplex de gymnastieklerares Pedani komt wonen, raakt de secretaris tot over zijn oren verliefd. Maar juffrouw Pedani is niet geïnteresseerd in zijn hartstocht: zij heeft besloten haar leven te wijden aan het gymnastiekonderwijs en de verbetering van de gezondheid van de Italiaanse jeugd, en niets kan haar hiervan afbrengen. Celzani begrijpt dat hij zich in haar passie zal moeten verdiepen, wil hij een kans maken. Liefde en gymnastiek

In 1960, tien jaar na haar terugkeer uit het concentratiekamp Braunschweig, schreef Piera haar herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog op. Het manuscript, zonder enige doorhaling of fout, lag tweeënveertig jaar lang weggeborgen in een la, totdat Piera's dochters de tijd rijp achtten om het verhaal van hun moeder publiek te maken. In 2004 verscheen het boek voor het eerst in Italië en het sloeg in als een bom: er zijn tienduizenden exemplaren van verkocht. Zo was het is inmiddels verschenen in de Verenigde Staten en zal binnenkort ook in Duitse vertaling gepubliceerd worden. Niet alleen de voorgeschiedenis, ook de onmenselijkheid in de kampen beschrijft Sonnino zoals het was. Zonder jammerklachten, zonder protesten en zonder 'interessante' verklaringen achteraf vertelt de schrijfster haar verhaal van verlies, wreedheid en wanhoop.

A Firmino, Oporto sólo le evoca los callos y la odiosa sopa de col verde de la tía Pitú en las navidades de su infancia. Ahora, cerca de su treintena, pero no tanto como desearía, el protagonista regresa a esta ciudad a intentar esclarecer el misterio de un cuerpo decapitado para traducirlo en crónica sensacionalista que luego será publicada en el periódico O Acontecimento. Además de una fauna variopinta, Oporto alberga una dinastía de gitanos desplazados y en decadencia; a Dona Rosa, la dueña de la pensión y principal contacto para el novel periodista, y, a Fernando Diogo Maria de Jesús de Mello Sequeiro, mejor conocido como el abogado Loton, obeso y genial litigante cuya debilidad son los casos donde se ven enjuiciados los menos favorecidos. Aquel hombre enorme, de párpados cansados, labios generosos y formación alemana, guía al reportero en su pesquisa, mostrándole que la injusticia es una actividad tan común que ya no alcanza a conmocionar los sentidos de las autoproclamadas buenas personas. Firmino pronto descubre que esta ciudad vinífera tiene los mismos vicios de su cosmopolita Lisboa; aquí una autoridad corrupta maneja el tráfico de drogas con total libertad y aunque es, precisamente, el cuerpo decapitado quien se encarga de evidenciar este escándalo, las aguas se agitan, se calman y todo queda como al principio, antes de que la cabeza de Damasceno Monteiro se sumergiera en ellas.