Más información sobre el libro
Głównym bohaterem Przedwiośnia Stefana Żeromskiego jest Cezary Baryka. Powieść to historia dojrzewania młodzieńca i dorastania do pierwszych, dorosłych wyborów, ale też opowieść o kraju, który po wielu latach zaborów odradza się i w którym budzi się niepodległościowy entuzjazm. Tytuł utworu ma wymowę metaforyczną: przedwiośnie bowiem to okres, w którym mimo chłodów i zalegającego śniegu przyroda budzi się do życia i widoczne już są pierwsze oznaki wiosny. Tak też w książce, po okresie odrętwienia, Baryka budzi się duchowo, spostrzega błędy swojego wcześniejszego postępowania i w końcu staje się świadomym Polakiem. Stefan Żeromski (1864-1925) polski prozaik, publicysta, dramaturg zwany sumieniem polskiej literatury; autor m.in. Ludzi bezdomnych (1900), Wiatru od morza (1922), Syzyfowych prac (1897) i Popiołów (1904).
Compra de libros
Przedwiośnie TW, Stefan Żeromski
- Idioma
- Publicado en
- 2021
- Encuadernación
- (Tapa dura)
Métodos de pago
Nos falta tu reseña aquí
- Título
- Przedwiośnie TW
- Idioma
- Polaco
- Autores
- Stefan Żeromski
- Editorial
- Ibis/Books
- Publicado en
- 2021
- Formato
- Tapa dura
- Páginas
- 238
- ISBN10
- 8366969010
- ISBN13
- 9788366969018
- Serie
- Etiquetas
- Ficción, Novelas históricas, Clásicos, Escuela, Literatura polaca, Polonia
- Calificación
- 3 de 5
- Descripción
- Głównym bohaterem Przedwiośnia Stefana Żeromskiego jest Cezary Baryka. Powieść to historia dojrzewania młodzieńca i dorastania do pierwszych, dorosłych wyborów, ale też opowieść o kraju, który po wielu latach zaborów odradza się i w którym budzi się niepodległościowy entuzjazm. Tytuł utworu ma wymowę metaforyczną: przedwiośnie bowiem to okres, w którym mimo chłodów i zalegającego śniegu przyroda budzi się do życia i widoczne już są pierwsze oznaki wiosny. Tak też w książce, po okresie odrętwienia, Baryka budzi się duchowo, spostrzega błędy swojego wcześniejszego postępowania i w końcu staje się świadomym Polakiem. Stefan Żeromski (1864-1925) polski prozaik, publicysta, dramaturg zwany sumieniem polskiej literatury; autor m.in. Ludzi bezdomnych (1900), Wiatru od morza (1922), Syzyfowych prac (1897) i Popiołów (1904).