Dzieła T.31 Najstarsi tego nie pamiętają ludzie

Más información sobre el libro

Wszyscy wiedzieliśmy o rozgromie i panicznym odwrocie, że Wilna nie obronimy. Pamiętam, jak w kurzu dostrzegłem rozbity samolot leżący w zbożu, jego skrzydło sterczało bezradnie. Ten obraz stał się symbolem przegranej wojny. W miarę jak sytuacja się pogarszała, oddaliśmy Wilno bolszewikom i cofnęliśmy się dalej na południe. W pierwszej bitwie zapomniałem o złamanym skrzydle. Pisząc o sprawie wileńskiej i relacjach polsko-litewskich, często brakuje nam chłodnej rozwagi. Nasze uczucia są zbyt intensywne, by móc je analizować obiektywnie, co sprawia, że piszemy z serca, a nie z rozumu. Nie można jednak sądzić, że na dzisiejszej Litwie kowieńskiej nie ma żadnej więzi z dawną Litwą, poza godłem. Widzieliśmy piękne odruchy związane z tradycją, a przykłady można by mnożyć. Czasem wydaje się, że zbliżamy się do wspólnego słownika. Jednak nagle, jak lodowata nawałnica, przychodzi wieść z Kowna, która gasi nasz zapał. W Rydze, w wąskich uliczkach, wśród starych sreber i książek, wciąż tli się duch beztroskiego handlu. Wieczorem lampy pod abażurami świecą do siebie z okien, a dorożki echo niosą po kamieniach. Na moście palą się latarnie, a fale morza napierają na Dźwinę.