Orhan Pamuk Libros

Desde que a los doce años abandonara la aldea de Anatolia donde nació, Mevlut Karatas no hace más que fantasear sobre su vida. Instalado en Estambul, desde el primer momento se siente cautivado por la ciudad vieja, sometida a constantes transformaciones, y por la nueva metrópoli que se abre paso rápidamente en su lugar. Y es allí, en «el centro del mundo», donde le veremos crecer, enamorarse y ganarse la vida como vendedor callejero de boza, una bebida tradicional turca. Pasa el tiempo y él sueña con prosperar, pero el azar parece conspirar en su contra. Y mientras todos a su alrededor logran hacer fortuna, él sigue deambulando de noche por los callejones de la ciudad, subsistiendo a base de míseros trabajillos que no conducen a nada y con esa sensación extraña que le hace sentirse diferente a los demás. Hará falta un nuevo giro del destino para que Melvut comprenda finalmente qué es lo que lleva toda la vida anhelando. Al seguir las peripecias de Melvut, Orhan Pamuk compone a la vez un fresco de la ciudad de Estambul entre 1969 y 2012 visto a través de los ojos de numerosas personas.

Estambul es un retrato de una de las ciudades más fascinantes de la Europa que mira a Asia. Pero es también una autobiografía, la del propio Orhan Pamuk. Su historia empieza en la infancia, recordando cómo tomó conciencia de que vivía en un espacio plagado de melancolía, un lugar que arrastraba un pasado glorioso e intentaba hacerse un hueco en la "modernidad". Esta elegía sirve para acercarnos a villas fantasmagóricas y callejuelas secretas, a estatuas valiosas y mutantes, a pintores, escritores y célebres asesinos. A una ciudad donde, por encima de todo, destaca el terapéutico Bósforo, que en la memoria del narrador es vida, salud y felicidad.

Estambul, 1975. A sus treinta años Kemal, miembro de una familia de la alta burguesía de la ciudad, cumple a la perfección los mandatos que su mundo le impone: ha estudiado en Estados Unidos, trabaja como director general en una de las empresas de su padre y está a punto de casarse con una chica perteneciente a su misma clase. Pero un día, Kemal se reencuentra por casualidad con Füsun, una pariente lejana a la que no veía desde que era una niña y convertida ahora en una atractiva muchacha de dieciocho años. Entre ambos surge una inocente y desinhibida aventura que desembocará en una pasión sin límites. Hasta el día en que Füsun desaparece, dejando a su amante sumido en una irreparable melancolía. Sin embargo, con el tiempo Kemal aprenderá a hallar un consuelo a su mal: los objetos que alguna vez pertenecieron a Füsun. Objetos que él aprenderá a conservar y a amar, convirtiéndolos en reliquias de la religión privada en que se ha convertido en su adoración por la muchacha. Su tesoro, que lo hará famoso y objeto de las burlas de la sociedad de Estambul, se convertirá en un museo particular, en el verdadero mapa de los rituales y usos de todo una sociedad, y del corazón roto de un hombre.

Abril de 1901. Un barco se dirige hacia la isla de Minguer, la perla del Mediterráneo oriental. A bordo se encuentran la princesa Pakize Sultan, sobrina del sultán Abdülhamit II, y su reciente esposo, el doctor Nuri, pero también un misterioso pasajero que viaja de incógnito: el célebre inspector jefe de sanidad del Imperio otomano, encargado de confirmar los rumores de peste que han llegado hasta el continente. En las animadas calles de la capital portuaria nadie puede imaginar la amenaza, ni la revolución que está a punto de fraguarse. Desde nuestros días, una historiadora nos invita a asomarnos a los meses más turbadores que cambiaron el rumbo histórico de esta isla otomana, marcada por el frágil equilibrio entre cristianos y musulmanes, en un relato que combina historia, literatura y leyenda. En esta nueva obra del Nobel, destinada a convertirse en uno de los grandes clásicos sobre plagas, Pamuk indaga en las pandemias del pasado. Las noches de la peste es la historia de supervivencia y lucha de unos protagonistas que lidian con las prohibiciones de la cuarentena y la inestabilidad política: un apasionante relato épico de atmósfera asfixiante donde la insurrección y el asesinato conviven con las ansias de libertad, el amor y los actos heroicos

La lectura de un libro cambia por completo la vida del protagonista de esta novela, un estudiante llamado Osman, hasta alejarlo radicalmente de su anterior identidad. Poco después se enamorará de la luminosa y esquiva Canan, presenciará el intento de asesinato de un pretendiente rival y abandonará a su familia para viajar sin rumbo por un paisaje nocturno de cafés y apocalípticas estaciones de autobús. El resultado es el maridaje fabuloso de un thriller intelectual y una sofisticada novela de amor.

Un joven científico italiano es capturado por piratas cuando viaja de Venecia a Nápoles. Poco después es vendido como esclavo a un sabio turco deseoso de conocer los avances científicos de Occidente. Ambientada en la Turquía del siglo XVII, El castillo blanco cuenta la extraordinaria historia de estos dos hombres, que curiosamente guardan un gran parecido físico. Una fascinante exploración de la identidad, del fatídico pulso entre tradición y modernidad, y del destino del intelectual a través de la relación que surge entre ambos personajes.

In the three decades that Nobel prize-winning author Orhan Pamuk has devoted himself to writing fiction, he has also produced scores of witty, moving, and provocative essays and articles. He engages the work of Nabokov, Kundera, Rushdie, and Vargas Llosa, among others, and he discusses his own books and writing process. We also learn how he lives, as he recounts his successful struggle to quit smoking, describes his relationship with his daughter, and reflects on the controversy he has attracted in recent years. Here is a thoughtful compilation of a brilliant novelist's best nonfiction, offering different perspectives on his lifelong obsessions with loneliness, contentment, and the books and cities that have shaped his experience.

The streetscapes of Istanbul as photographed by Nobel prize-winning novelist Orhan Pamuk in an exquisitely printed clothbound edition The dominant color in Orhan Pamuk's new book of photographs is orange. When the Nobel-Prize-winning novelist is finished with the day's writing, he takes his camera and wanders through Istanbul's various neighborhoods, visiting the backstreets of his town, areas without tourists, spaces that seem neglected and forgotten, spaces with a particular light. This is the orange light of Istanbul's windows and streetlamps that Pamuk knows so well from his childhood--from the Istanbul of 50 years ago, as he mentions in his introduction. But Pamuk also observes that the homely, cosy orange light is slowly being replaced by a new, bright and icy white light from new lightbulbs. His photographs from the backstreets of Istanbul record and preserve the cosy effect of this old, disappearing orange light, as well as the recognition of this new white vision. Whether reflected in well-trodden snow, concentrated as a glaring ball atop a lamppost or subtly present as a diffuse haze, orange literally and aesthetically gives shape to Pamuk's pictures, which reveal to us the unseen corners of his home city.

In an old mansion in Cennethisar, a former fishing village near Istanbul, an old widow Fatma awaits the annual summer visit of her grandchildren. She has lived in the village for decades, ever since her husband, an idealistic young doctor, first arrived to serve the poor fishermen. Now mostly bedridden, she is attended by her faithful servant Recep, a dwarf and the doctor's illegitimate son. Under the creeping shadow of right-wing nationalism and political revolution, they share memories, and grievances, of the early years, before their home became a high-class resort.Her visiting grandchildren are Faruk, a dissipated failed historian; his sensitive leftist sister, Nilgun, has yet to discover the real-life consequences of highminded politics; and Metin, a high school student drawn to the fast life of the nouveaux riches, who dreams of going to America. But it is Recep's nephew Hassan, a high-school dropout, lately fallen in with right-wing nationalism, who will draw this family into the revolution and the growing political cataclysm issuing from Turkey's tumultuous century-long struggle for modernity. By turns deeply moving, hilarious, and terrifying, Silent House pulses with the energy of a great writer's early work even as it offers beguiling evidence of the mature genius for which Orhan Pamuk, winner of the Nobel Prize in 2006, would later be world renowned.

Tells the story of Galip, an Istanbul lawyer whose wife has vanished. Playing the part of private investigator, he soon finds himself descending deeper and deeper into an extraordinary mystery.

Orhan Pamuk's reflections span fourteen years, blending his daily thoughts with personal illustrations. This collection reveals his journeys, family influences, and the intricacies of his bond with Turkey, offering insights into the inspirations behind his novels. Alongside his writings, vibrant paintings showcase the landscapes that fuel his creativity. This volume serves as a captivating exploration of Pamuk's inner world, inviting readers to engage with the art, culture, and political nuances that have influenced his literary voice.

On the outskirts of a town thirty miles from Istanbul, a master well-digger and his young apprentice are hired to find water on a barren plain. As they struggle in the summer heat, excavating metre by metre, the two will develop a father-son bond that neither has known before. But in the nearby town, where they spend their evenings, the boy will find an irresistible diversion. The Red-Haired Woman, an alluring member of a travelling theatre group, catches his eye, and she seems as fascinated by him as he is by her. But in his distraction a horrible accident occurs, and he will spend his life unaware of the outcome, or who the Red-Haired Woman was, until many years later.

The year is 1992. Ka, a poet and political exile, returns to Turkey as a journalist, assigned to investigate troubling reports of suicide in the small and mysterious city of Kars on the Turkish border. The snow is falling fast as he arrives, and soon all roads are closed. There's a 'suicide epidemic' amongst young religious women forbidden to wear their headscarves. Islamists are poised to win the local elections and Ka is falling in love with the beautiful and radiant Ipek, now recently divorced. Amid blanketing snowfall and universal suspicion, he finds himself pursued by terrorism in a city wasting away under the shadow of Europe. In the midst of growing religious and political violence, the stage is set for a terrible and desperate act . . . Touching, slyly comic, and humming with cerebral suspense, Snow evokes the spiritual fragility of the non-Western world, its ambivalence about the godless West, and its fury. 'A novel of profound relevance to our present moment' The Times

Orhan Pamuk ist ein Augenmensch. Die Bilder eines Bellini faszinieren ihn ebenso wie persische Miniaturen. In dieser Sammlung von Essays staunt der Nobelpreisträger über die alltäglichen Wunder in New York, huldigt seinen Lieblingsschriftstellern und schreibt Betrachtungen zu Politik und Zeitgeschichte. Vielleicht am schönsten sind die Miniaturen, die Beobachtungen aus dem Alltagsleben in Istanbul schildern – Begegnungen mit dem Vater, der immer mit einer Tafel Schokolade zu Besuch kommt, der Tod einer Möwe oder die kindliche Melancholie der kleinen Tochter Rüya. Eine Fundgrube, ein ganzer Kosmos, witzig, anregend, verspielt.

Действие почти всех романов Орхана Памука происходит в Стамбуле, городе загадочном и прекрасном, пережившим высочайший расцвет и печальные сумерки упадка. Подобная двойственность часто находит свое отражение в характерах и судьбах героев, неспособных избавиться от прошлого, которое продолжает оказывать решающее влияние на их мысли и поступки. Таковы герои второго романа Памука «Дом тишины», одного из самых трогательных и печальных произведений автора, по мастерству и эмоциональной силе напоминающего «Сто лет одиночества» Маркеса и «Дети Полуночи» Рушди. Перед читателем неспешно разворачивается история одной стамбульской семьи, рассказанная от лица различных ее представителей, каждый из которых заключен в свой собственный дом тишины, наполненный невысказанными мечтами и тревожными размышлениями о прошлом. Переводчик: Аполлинария Аврутина

Im Frühjahr 2012 wurde es endlich eröffnet - Orhan Pamuks „Museum der Unschuld“. Ausgehend von seinem großen Liebesroman gleichen Titels, in dem Gegenstände aus der Alltagskultur der Türkei eine prominente Rolle spielen, wird Pamuks Sammlung nun dauerhaft in der Istanbuler Altstadt ausgestellt. Seine einzigartigen Objekte beschreibt Pamuk in diesem Buch: Durch alte Postkarten und Filmplakate, Hunderte von hinreißenden Fotografien und skurrile Gegenstände lässt der Literaturnobelpreisträger 2006 das geliebte Istanbul seiner Jugend aufleben, das in der brummenden Metropole von heute aufgegangen ist. Alle, die in die aufregende Stadt am Bosporus reisen, sollten dieses Vademecum dabeihaben: Schöner und hingebungsvoller kann eine Stadt nicht gezeigt werden.

Galip, çocukluk aşkı, arkadaşı, amcasının kızı, sevgilisi ve kayıp karısı Rüya'yı karlı bir kış günü İstanbul'da aramaya başlar. Çocukluğundan beri yazılarını hayranlıkla okuduğu yakın akrabası gazeteci Celal'in köşe yazıları, bu arayışta ona işaretler yollayacak ve eşlik edecektir. Okuyucu, bir yanda her bacası, her sokağı, her insanı başka bir esrarlı alemin işaretine dönüşen İstanbul'da Galip'in araştırmalarını ve karşılaştığı kişileri izlerken, bir yandan da bu araştırmaları değişik işaretler ve tuhaf hikayelerle tamamlayan Celal'in köşe yazılarıyla karşılaşır. Eski cellatların hikayelerinden Boğaz'ın sularının çekileceği felaket günlerine, kılık değiştiren paşalardan kültür tarihimizden kalmış esrarlı cinayetlere, karlı gecenin aşk hikayelerinden yüzlerimizin üzerindeki anlamın sırlarına, İstanbul'un ücra ve karanlık köşelerinden gülünç ve tuhaf kişilerine, yakın tarihimizden günlük hayatımızın unutulmuş ve şaşırtıcı ayrıntılarına kadar uzanan bu araştırma Galip'i hem kayıp karısına, hem de hayatımızın içine gömüldüğü kayıp esrar doğru çekecektir. "Zengin, yaratıcı, modern bir ulusal destan." - The Sunday Times, İngiltere "Büyüleyici, çetin ve esrarlı bir işaretler girdabı. Bitmeyen bir enerji çok nadir bir şey..." - Lire, Fransa

„Minden élet, akár a hópehely: távolról egyformának tűnik, de rejtélyes erők egyszerivé és megismételhetetlenné formálják” – vallja Orhan Pamuk legújabb művében. Kát, a költő, tíz év frankfurti távollét után hazatér Isztambulba édesanyja temetésére. A liberális lap felkérésére oknyomozó riportot ír a távoli Karsz városában zajló különös eseményekről, miközben saját gyermekkori vágyai is felerősödnek, amikor megtudja, hogy elvált asszonyként ott él a gyönyörű Ipek. Ka felkeresi a titokzatos öngyilkossági hullám áldozataként elhunyt fiatal lányok családtagjait és barátait, a helyi rendőrséget, valamint a Határvárosi Hírlap szerkesztőjét, miközben a város valódi arca lassan feltárul előtte. Vallási és politikai viták mérgezik az emberek életét, a fennálló államhatalom és a növekvő iszlám párt befolyása alatt vallási fanatikusok és reformerek ütköznek. Ka éppen a Nemzeti Színházban szaval, amikor fegyveres zavargás tör ki, és a nézőtéren iszlám középiskolások vesztik életüket. A tragédia sorozatos letartóztatásokat, üldöztetéseket és gyilkosságokat indít el, miközben sokan a kurd nacionalistákat okolják, mások pedig politikai tőkét próbálnak kovácsolni a helyzetből. Pamuk Béke-díjjal jutalmazott író.

„Vielleicht bin ich zugleich Maler und Schriftsteller.“ – Einblicke in die Gedanken des Nobelpreisträgers Orhan Pamuk Worte und Bilder von Orhan Pamuk. Ein einzigartiges Tagebuch vom Nobelpreisträger, der einst davon träumte, ein Maler zu werden. Seit mehr als zehn Jahren schreibt und zeichnet er täglich in seine Notizbücher: ob es Landschaften mit fernen Bergen oder die Ereignisse des Tages sind, ob er seine Gedanken zur heiklen politischen Lage in der Türkei notiert oder sich mit den bunten Figuren seiner Romane unterhält. Aus Venedig und Bombay, auf einem Boot auf dem Bosporus oder auf dem Hudson River. Es entsteht so ein Werk aus poetischen sowie persönlichen Texten und Bildern, wie man es bislang noch nicht gesehen hat.

Galip, çocukluk aşkı, arkadaşı, amcasının kızı, sevgilisi ve kayıp karısı Rüya'yı karlı bir kış günü İstanbul'da aramaya başlar. Çocukluğundan beri yazılarını hayranlıkla okuduğu yakın akrabası gazeteci Celâl'in köşe yazıları, bu arayışta ona işaretler yollayacak ve eşlik edecektir. Okuyucu, bir yanda her bacası, her sokağı, her insanı başka bir esrarlı âlemin işaretine dönüşen İstanbul'da Galip'in araştırmalarını ve karşılaştığı kişileri izlerken, bir yandan da bu araştırmaları değişik işaretler ve tuhaf hikâyelerle tamamlayan Celâl'in köşe yazılarıyla karşılaşır. Eski cellatların hikâyelerinden Boğaz'ın sularının çekileceği felaket günlerine, kılık değiştiren paşalardan kültür tarihimizde kalmış esrarlı cinayetlere, karlı gecenin aşk hikâyelerinden yüzlerimizin üzerindeki anlamın sırlarına, İstanbul'un ücra ve karanlık köşelerinden gülünç ve tuhaf kişilerine, yakın tarihimizden günlük hayatımızın unutulmuş ve şaşırtıcı ayrıntılarına kadar uzanan bu araştırma Galip'i hem kayıp karısına, hem de hayatımızın içine gömüldüğü kayıp esrar doğru çekecektir. "Zengin, yaratıcı, modern bir ulusal destan." -The Sunday Times, İngiltere- "Pamuk Kara Kitap'la, romanın bir edebi tür olarak hâlâ hayatta olduğunu, hâlâ bir potansiyeli ve geleceği olduğunu kanıtladı. Bunları yapan biri ne zamandır çıkmıyordu." -Nobel Komitesi Başkanı Horace Engdahl-

Publikace, jež vyšla k 220. výročí založení Společnosti vlasteneckých přátel umění, předchůdkyně Národní galerie v Praze, je souborem esejů představujících jakousi autobiografii Národní galerie v Praze, jejíž existence je mimo jiné založená na aktu velkorysých gest dávání a sdílení. Eseje vzdávají hold otcům zakladatelům, jednotlivým donátorům a institucím, umělcům a sběratelům, kteří galerijním sbírkám poskytli ničím nepodmíněný dar či dočasnou výpůjčku, provedli směnu nebo galerijním sbírkám – od starých mistrů přes grafiku a kresbu, umění Asie a Afriky až po umění 19. století a moderní a současné umění včetně architektury – a návštěvníkům prospěli jakýmkoli jiným způsobem. Kniha zahrnuje také texty věnované historii sběratelství a formativní roli štědrosti a velkorysosti v procesu vzniku sbírkových institucí. Komplexní obrázek dokreslují výňatky z filozofických, literárních a básnických děl, které problematiku velkorysosti zasazují do širších ideových souvislostí.

Ce se intimpla cu noi, si in noi, cind citim un roman? Cum se naste acel „efect de lectura a romanului”, atit de diferit de ceea ce simti cind privesti un tablou sau citesti o poezie? In aceasta colectie de eseuri despre literatura si despre el insusi, Orhan Pamuk ne arata cum se alcatuiesc cele doua lumi – a scrisului si a cititului – si cum ajung ele sa se uneasca. „La sfirsitul lecturii, aflam mai multe despre Pamuk insusi decit despre cum scrie Pamuk. Aflam ca e genial, ca nu inceteaza sa se priveasca mereu de aproape, ca nu-l intereseaza o teorie coerenta a romanului, ci o stare a scrisului si a cititului.” (Financial Times) „Oricine se crede romancier ar trebui sa citeasca eseurile lui Pamuk – pentru ca trebuie sa invatam de la aceia care chiar se pricep.” (The Telegraph)

Čitaoci na srpskom jeziku imaju priliku da budu među prvima koji svedoče procesu stizanja do Nobelove nagrade turskog laureata. Dževdet-beg i njegovi sinovi je prvi roman Orhana Pamuka, koji je prvobitno nastao pod imenom Tama i svetlost, a objavljen je 1982. godine. Ovaj roman, nagrađen i pre objavljivanja, oslikava uticaj klasične evropske literature, poput Dostojevskog i Tolstoja. Pripada prvoj od tri faze Pamukovog pisanja: realizmu, modernizmu i postmodernizmu. Autor ga upoređuje sa Budenbrokovima Tomasa Mana, sličnim biografskim okolnostima i rezultatima. Roman predstavlja čvrstu sagas o tri generacije imućne istanbulske porodice, smeštene u vremenskom okviru od 1908. do 1971. godine, prikazujući promene turskog društva koje prihvata zapadne vrednosti, suočavajući se s krizama i dilemama. Ova porodična saga, napisana naturalistički, nudi čvrst zaplet, impresivne likove i preciznu društvenu pozadinu, pružajući široku sliku dvadesetog veka moderne Turske. Pamuk se seća trenutka kada je svom ocu predao rukopis, očekujući njegovo mišljenje, koje je bilo od velike važnosti za njega. Njegov otac je, nakon što je pročitao roman, izrazio svoje poverenje u sina, predviđajući mu buduće uspehe.

"J'aimais qu'il m'emmène au cinéma, j'aimais l'entendre parler à un tiers du film que nous avions vu ; j'aimais sa façon de se moquer des imbéciles, des gens creux et teigneux, comme j'aimais l'entendre parler d'une nouvelle variété de fruit, d'une ville qu'il avait visitée, d'un livre ou des dernières nouvelles, mais je voulais surtout qu'il me cajole et m'aime encore plus." Le grand écrivain turc Orhan Pamuk, Prix Nobel de littérature 2006, évoque dans une langue vibrante d'émotion la place de son père dans sa destinée d'homme et d'écrivain.

Orhan Pamuk bu yeni kitabında, çocukluğundan başlayarak hayatından, yaşadıklarından bütün içtenliğiyle söz ediyor. Yazarın babasının ölümü, siyasi dertleri, futbol oynarken ya da romanlarını yazarken hissettikleri, tıpkı annesinin sigara böreği yapışı, yaz gecesi bir sivrisineğin hareketleri ve Boğaz gemileri hakkındaki gözlemleri gibi büyük bir manzaranın parçası olarak dikkatle işleniyor. Pamuk İstanbul’dan, Adalar’dan, New York’tan, Venedik ya da Kalküta’dan söz ederken yaptığı gibi, kendi suçluluk duygularından, rüyalarından, eski berberlerden ya da çocukluğunda sokaklarda atıştırdığı şeylerden de bütün dikkatiyle hikâyeler çıkarıyor. Konu ister Binbir Gece Masalları, ister Dostoyevski’nin romanları, ister eski ressamlar, ister Selimiye Camii olsun, Pamuk gözlemlerini, duygularını sıralarken akılda sevdiğimiz bir hikâyecinin tanıdık ve unutulmaz sesi kalıyor. Tıraş olmaktan asansöre binmeye, dünyayı çocuk gibi seyretmekten deprem endişelerimize, trafik ve dinden eski yangınlar ve yıkımlara uzanan bu kitap, Orhan Pamuk’un gözünden bakıldığında dünyanın ne kadar ilginç ve yeni olabileceğini bir kere daha kanıtlıyor.

"Ölümünden iki yıl önce babam kendi yazıları, el yazmaları ve defterleriyle dolu küçük bir bavul verdi bana." Orhan Pamuk 2006 yılı Aralık ayında, Nobel Edebiyat Ödülü'nü alırken "Babamın Bavulu" adlı bir konuşma yaptı. Pamuk'un otuz iki yıllık yazarlık çabasının ruhunu içtenlikle yansıtan bu duygulu konuşma, bütün dünyada derin yankılar uyandırdı. Yazmak ve yaşamak konusunda temel bir metin niteliğindeki "Babamın Bavulu"nu Pamuk'un aynı konuları ve dertleri başka açılardan ele aldığı başka iki ödül kabul konuşmasıyla birlikte yayımlıyoruz. Pamuk'un Amerika'da çıkan World Literature (Dünya Edebiyatı) dergisince verilen Puterbaugh Ödülü'nü alırken 2006 Nisan'ında yaptığı konuşma "İma Edilen Yazar", yazarlığın psikolojisi ve yazar olma ihtiyacı ve serüveniyle ilgili. Pamuk'un Alman Kitapçılar Birliği'nce verilen Barış Ödülü'nü 2005 Ekim'inde alırken yaptığı "Kars'ta ve Frankfurt'ta" adlı konuşması ise, roman yazarının kendisini başkalarının yerine koyma gücünü ve bu çok insani yeteneğin siyasi sonuçlarını araştırıyor. Yazarının bir bütün olarak gördüğü bu üç konuşmadan oluşan Babamın Bavulu'nun artık bütün dünyada çok iyi tanınan ve çok okunan bu büyük yazarımızın küçük bir başyapıtı olduğunu düşünüyoruz... Yazarlık nedir, niye yazar olunur, hayat ve yazmak, yazarlık sabrı ve roman sanatının sırları üzerine mücevher değerinde kişisel bir kitap.

Ob der abbröckelnde Putz Istanbuler Häuser oder die türkische Flagge, ob sein Vater oder das Furchterregende an Dostojewskijs Dämonen - bei Orhan Pamuk wird alles zu einem komplexen Universum. Pamuk beobachtet kühl und erzählt bewegend. Autobiographisches, Erzählendes, Politik, Kunst und Literatur: seine Essays sind die Summe unterschiedlicher und widersprüchlicher Erfahrungen - ein unerhörter Glücksfall.

Epicka opowieść o Stambule i jego mieszkańcach, ich miłościach, troskach i marzeniach. Uczta dla miłośników dobrej literatury. Mevlut Karataş, uliczny handlarz, wędruje po zaniedbanych ulicach Stambułu, a jego głośne zawołanie „Buzaaaa!” jest rzadkością. Dzień spędza na dorywczych pracach, a nocą niesie dzbany tradycyjnego tureckiego napoju. Buza, dziedzictwo przodków, przypomina o dawnych czasach, a Mevlut nie wyobraża sobie życia bez niej i Stambułu, który zna jak własną kieszeń. Długie wędrówki sprawiają mu radość, ale nie zapewniają bytu rodzinie, którą kocha ponad wszystko. Ma dwie córeczki i żonę Rayihę, którą poślubił przez pomyłkę. Historia rodziny przybyłej z biednej wsi do Stambułu jest jednocześnie kroniką życia w mieście nad Bosforem w latach 1969–2012. Obserwujemy Stambuł na przestrzeni kilku dziesięcioleci, świadków przemian, puczy, zamachów, korupcji, obyczajowych zmian oraz marzeń mieszkańców. Widzimy, jak z dawnych gecekondu wyrastają wieżowce, a stare kamienice ustępują miejsca szerokim alejom. Miasto umiera i odradza się, a jego mieszkańcy wypełniają je swoimi opowieściami o miłościach, rodzinach, przyjaźni, nienawiści i marzeniach o lepszym życiu.