Książka Apolonii Ptak stanowi konstelację krótkich tekstów, które pod względem gatunkowym są opowiadaniami, niejednokrotnie pisanymi prozą poetycką. Jest to czuła i osobista podróż przez uwewnętrzniony świat, własną pamięć i wspomnienia. Obserwacja życia codziennego i bliskość natury stają się dla autorki punktem wyjścia do refleksji metafizycznej.
Autorka swoim niepowtarzalnym stylem przekazuje Czytelnikom obraz życia w domu opieki społecznej. W krótkich, wstrząsających opowiadaniach, jak zwykle nasyconych oryginalną poetyką i tak charakterystyczną dla tej pisarki ironią. Sarkazmem połyskującym jak wilcze kły. Książka jest niewielka, ale z pewnością mocna. Warta uważnej, wielokrotnej lektury. Wstrząsający zapis tego, jak czuje się wolna, nieokiełznana dusza, gdy ją zamknąć w klaustrofobicznej przestrzeni. A przede wszystkim w ramach nakazów, zakazów, upokorzeń i lekceważenia. Katarzyna Turaj-Kalińska
Apolonia Ptak członkini SPP w Krakowie, autorka poezji i prozy. Niniejsza publikacja to jej drugi tomik poezji.